Fatma Naz
@naz_fatma
Sanki çok ömrümüz varmış gibi beklemeyi öğretiyor bize hayat.
Satış Danışmanı
Önlisans
Gaziantep
Gaziantep, 10 Ağustos 1999
576 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
“Gençlik, Güzellik ve Karanlık Bir Ruh”
Roman ilk bakışta estetik ve gençlik üzerine yazılmış gibi görünse de aslında insanın karanlık tarafına dair güçlü bir hikâye anlatıyor. Dorian’ın hiç yaşlanmayan yüzü ile onun yerine yaşlanan portresi arasındaki zıtlık, romanın en çarpıcı yönü. Bu fikir hem özgün hem de insanı rahatsız edecek kadar gerçek.
Kitap boyunca güzellik, haz, ahlak ve vicdan kavramları sürekli sorgulanıyor. Dorian’ın değişimi yavaş yavaş ilerliyor; bir anda kötü biri olmuyor. Bu da karakteri daha inandırıcı kılıyor. Özellikle Lord Henry’nin düşünceleri ve etkisi, romanın felsefi yönünü güçlendiriyor. Onun sözleri yer yer etkileyici, yer yer de insanı sorgulamaya iten türden.
Romanın dili yer yer ağır sayılabilir ama anlatımın estetik yapısı metne ayrı bir değer katıyor. Bazı bölümlerde uzun betimlemeler tempoyu düşürse de genel olarak hikâye merak uyandırıcı. En güçlü tarafı ise verdiği mesaj: Dış görünüşe fazlasıyla önem veren bir toplumda, iç dünyanın çürümesini fark etmeyişimiz.
Ben kitabı çok etkileyici buldum. Sadece bir karakterin hikâyesi değil; insanın arzularıyla, vicdanıyla ve kendi karanlığıyla yüzleşmesinin hikâyesi. Okuduktan sonra insan ister istemez şu soruyu soruyor: Eğer yaptıklarımız yüzümüze yansımasaydı, gerçekten kim olurduk?
Reklam
Karlar Altında Bir Cinayet Ve İdeolojiler
Ahmet Ümit’in Kar Kokusu romanı, siyasi arka planı olan bir polisiye hikâyeyi anlatıyor. Olaylar Moskova’da geçiyor ve Türkiye’den giden bir grup sol görüşlü öğrencinin yaşadıkları üzerinden ilerliyor. Kitapta hem bir cinayet soruşturması hem de karakterlerin geçmişleri ve ideolojik çatışmaları işleniyor.
Romanın dili genel olarak sade ve akıcı. Okurken zorlanmadan ilerlenebiliyor. Polisiye unsurlar merak duygusunu canlı tutuyor; katilin kim olduğu sorusu kitabın sonuna kadar netleşmediği için okuma isteği devam ediyor. Bunun yanında siyasi tartışmalar ve dönemin atmosferi de hikâyenin önemli bir parçası. Özellikle 1980 öncesi sol hareketlere dair detaylar, kitabın arka planını oluşturuyor.
Karakterler arasında farklı görüşlere sahip kişilerin olması, diyalogları daha ilgi çekici hale getirmiş. Ancak yer yer siyasi sohbetlerin uzun tutulduğu bölümler tempoyu biraz düşürebiliyor. Polisiye beklentisiyle başlayan okurlar için bu kısımlar ağır gelebilir.
Genel olarak Kar Kokusu, hem polisiye hem de politik roman sevenlerin ilgisini çekebilecek bir eser. Akıcı anlatımı ve merak unsuru sayesinde kolay okunan, fakat arka planındaki siyasi tartışmalar nedeniyle düşündüren bir kitap.
Belirli bir yaşa gelmiş, ailelerinden belli bahanelerle alınmış, kimine ailesinin ölü olduğu söylenmiş ve hepsinin özgürlüğü elinden alınmış kızlar. Damızlık olarak kullanılıyorlar evet yanlış okumadınız “damızlık”. Hepsini belirlenmiş bir merkezde toplayıp onlara belli eğitimler veriyorlar. Nasıl hamile kalınır ve nasıl çocuk doğurulur. Onları öyle yaşlarda alıyorlar ki önceki hayatlarını neredeyse unutuyorlar. Kendilerini istemeseler de damızlık olarak görmeye başlıyorlar. Hayat amaçları bu oluyor. Ve kim daha fazla çocuk doğurursa o “damızlığın” sağlıklı olduğuna inanıyorlar. Damızlık bir kadın eğer hamile kalıp çocuk doğuramıyorsa o zaman bu asla erkeğin suçu değil “damızlık” olan kadının suçu oluyor ve cezası çok kötü. •Zaman zaman rotayı değiştiriyoruz; bunda bir sakınca yok, barikatların çizdiği sınırın içinde kaldığımız sürece. •Birbirimizin yüzüne baktık, ürkmüşlüğü, belirgin utancı gördük, sanki yapmamamız gereken bir şeyi yaparken yakalanmışız gibi. Bizi bunu hak ettiğimize inandıran şey neydi acaba? •..Ama bir kadının öğretmesine izin vermiyorum, ne de erkek üzerinde hakimiyet kurmasına, sessiz kalsın yeter. Çünkü önce Adem yaratıldı, sonra Havva. Ve kandırılan Adem değildi. •Damızlık Kızların giydiği her şey kırmızı. Bizi belirleyen kanın renginde.
KADINLIK ZOR ZANAAT..
Erkeklere erkek oldukları için, kadınlara kadın oldukları için önerilen bir kitap. Keyifle okumayacaksınız ama okuduğunuz için mutlu olacaksınız. Gerçek olaylar inceden inceye, hassasiyetle kaleme alınmış ve tüm bunların yaşanmışlık olması insanlık adına onurkırıcı bir şey. Bu kitaba kadar da diyenler vardır elbet ama en azından kitabı okuduktan sonra "neden böyle bir dünyada yaşıyorum?" sorusunu herkes kendisine verebilmeli. Bu soruyu yanlış anlamayalım, esas sözümüz "yaşıyorum" değil, "böyle bir dünyada".. Afrikan yazar 
Waris Dirie Somali'nin kaç yıllardır süren geleneklerini ve bu geleneklerin başta kadınlara ve kız çocuklarına yaşattığı acımasız hayatı kendi gözünden, bunu birebir yaşamış biri olarak anlatıyor. Olayların değişimi gitgide kötüye gitse de, ne kadar küçükten büyüğe tasvir edilmiş Waris'in hayatı okuyucu için sarsıtıcı gözükse de (ki haklılık payı var), çocukluktan başlayan mücadele ruhunun onu hiçbir zaman terketmemesi etrafımızda pek rastlamadığımız bir şey. Şu an Birleşmiş Devletlerin sefiri gibi çalışan Waris, kitabın son kısımlarında bunun ona yaşattığı duyguları da net ve duygulu şekilde ifade ediyor. Bir göçebe "çöl çiçeği"nin bu yerlere gelmesi aslında onu yine kendisi için değil, birçok Afrikalı kız için mutlu ediyor. Onların duyulmayan sesi olduğu için.. Bu dikkat dışında kalmış konuyu günümüze yansıttığı için.. Hep Afrika'yı hayat şartlarının zorluğu ile bilmiş olmamıza rağmen bilmediğimiz yanları da varmış. Yılda 130 milyon kızın hayatını sonlandıran bir gelenek! Fakat Waris Dirie yine de tüm bunlara karşın ayakta kalmış, kendini bu geleneği dünyaya duyurmayı başarabilecek bir insan olarak belirlemiş güçlü kadınların olduğunu da anlattı bu kitapla. En önemlisiyse bu hayatla. Aslında bu bir hayat amacı. Bir çoğumuz ne için var olduğumuzu henüz
Waris Dirie Somali'nin kaç yıllardır süren geleneklerini ve bu geleneklerin başta kadınlara ve kız çocuklarına yaşattığı acımasız hayatı kendi gözünden, bunu birebir yaşamış biri olarak anlatıyor. Olayların değişimi gitgide kötüye gitse de, ne kadar küçükten büyüğe tasvir edilmiş Waris'in hayatı okuyucu için sarsıtıcı gözükse de (ki haklılık payı var), çocukluktan başlayan mücadele ruhunun onu hiçbir zaman terketmemesi etrafımızda pek rastlamadığımız bir şey. Şu an Birleşmiş Devletlerin sefiri gibi çalışan Waris, kitabın son kısımlarında bunun ona yaşattığı duyguları da net ve duygulu şekilde ifade ediyor. Bir göçebe "çöl çiçeği"nin bu yerlere gelmesi aslında onu yine kendisi için değil, birçok Afrikalı kız için mutlu ediyor. Onların duyulmayan sesi olduğu için.. Bu dikkat dışında kalmış konuyu günümüze yansıttığı için.. Hep Afrika'yı hayat şartlarının zorluğu ile bilmiş olmamıza rağmen bilmediğimiz yanları da varmış. Yılda 130 milyon kızın hayatını sonlandıran bir gelenek! Fakat Waris Dirie yine de tüm bunlara karşın ayakta kalmış, kendini bu geleneği dünyaya duyurmayı başarabilecek bir insan olarak belirlemiş güçlü kadınların olduğunu da anlattı bu kitapla. En önemlisiyse bu hayatla. Aslında bu bir hayat amacı. Bir çoğumuz ne için var olduğumuzu henüzÇÖZÜLEMEYEN BİR KÖRDÜĞÜM1000Kitap
120 sayfalık, kısa ama hikâyesi nedeniyle zor okunan bir roman Sakar. Kurgu, sekiz yaşında bir kızın ölümüyle sonuçlanan gerçek hayattaki bir çocuk istismarı -Marina Sabatier- vakasından esinleniyor.
Devlet aygıtının ve toplumun türlü bahanelerle yardım eli uzatmadığı bir çocuğun hikâyesidir okuduğumuz. Dil basit, sade ama ustalıklı. Noktalama işaretleri olmayan, tanık edenlerin üslubuna uyarlanmış bir konuşma dili. Hikâyenin akışını hızlandıran bir netlikte ve dirilikte yazılmış ki okuyucuyu daha ilk cümlelerde yakalamayı başarıyor. İşte bu dille, farklı seslerle, Diana'yı ve ailesini tanıyan insanların birinci şahıs anlatıları -teyzesi, büyükannesi, öğretmenleri, sosyal hizmet uzmanları, doktorlar, erkek kardeşi ve polis- aracılığıyla aktarıyor olup bitenleri. Tragedya türünde kader baştan yazılmıştır sakar da bir nevi tragedya. Daha ilk başta, küçük kız çocuğunun kayıp ilanını gördüğünüzde sonu tahmin edebiliyoruz ama öyle olmasın istiyoruz, korkarak ama küçük de olsa bir umudu taşıyarak sürdürüyoruz okumayı. Alexandre Seurat böyle bir olayın kendisinde bıraktığı izleri aktaracak en doğru ifadeleri bulmuş; suçlamıyor, yargılamıyor, infaz etmiyor ama gerçeklerin soğuğunu bütün çıplaklığı ile iliklerimizde duymamızı sağlayan, akıldan geçenlerle pratiğe geçenler arasındaki uçurumun ağırlığını ortaya koyan bir anlatı yoluyla kollektif bir gerçekliği, daha doğrusu kollektif bir suçu teşhir ediyor. Kendisi teşhis ve tedavi önermemiş; böyle bir roman yazması zaten başlı başına radikal bir önerme. Kurgunun parçalı yapısı bir belgesel izliyormuş duygusu uyandırırken gerçeklik hissini yoğunlaştırmış. Suçun başlangıcından sonuna dek, küçük kızın başına gelenleri -röntgenciliğe hiç düşmeden- adım adım, ağır ağır, detaylı bir şekilde soruşturuyor. Kendinizi bir anda çaresiz bir
Reklam