İçimde yıllardır aynı yerde duran bir sessizlik var.
ne büyüyor ne küçülüyor…
sadece ben değiştikçe başka bir anlam kazanıyor.
bazen bir insanı değil,
onunla kurduğum hayali özlediğimi fark ediyorum.
bazen de kaybettiğim şeyin bir kişi değil,
ona inanırken hissettiğim ben olduğunu…
galiba insanın en derin yaraları,
kimseye anlatamadığı hikâyelerin içinde yaşamaya devam ediyor.