zeynep
@nearlyheadless
Şu anda okuduğu kitap
"Neden her şeyi, tam istemediğim sırada veriyorsunuz bana? Neden bu kadar bekletiyorsunuz? Neden bir şeyi elde etmenin anlamı kalmayıncaya kadar, onu vermemekte inat ediyorsunuz?"
Reklam
Korkuyu Beklerken I Oğuz Atay
Oğuz Atay’ın yazmış olduğu “Korkuyu Beklerken” adlı kitapta, birbirinden eşsiz sekiz hikaye yer alıyor. Ben de bu hikayelerin ilk üç tanesinden bahsetmek istiyorum sizlere.
İlk hikayemizin adı Beyaz Mantolu Adam. Bu hikayeyi okurken olayların ne nerede geçtiğini ne de zamanını biliyoruz, hatta karakterimizin adını dahi öğrenemiyoruz! Yalnızca, mantosu ile oldukça “gülünç” gözüken bu “farklı” adamın sokaklarda dolaşırken başına gelenlerle birlikte, tepkisizliği sonucunda toplum tarafından gördüğü baskıyı ve üzerine yapıştırılan çeşitli etiketleri okuyoruz. İlk satırlarından itibaren “aykırı” bir karakter olduğunu anladığımız beyaz mantolu adam, önce dilenci muamelesi görür, sonrasında işe yarayacağı düşünülerek vitrin mankeni yapılır, bir turist gibi davranması istenerek gömlek sattırılır, ucube ilan edilir, sapık olmakla itham edilir ve en sonunda da tek isteği “kendi gibi olmak” olan bu adam toplumdan kaçmaya başlar. Oysa beyaz mantolu adam en başından beri sadece susmuş, kimseyi kandırmamış ve kendi olmuştu. Peki insanların ona olan tavrı nasıl bu noktaya geldi?
Umarım bir kişi için bile olsa bu öyküyü okumak için biraz olsun merak uyandırabilmişimdir! Oğuz Atay bizleri öyle güzel eleştirmiş ki bu öyküde, sanki ne kadar çok insan okursa toplumun bakış açısı da o kadar değişebilecekmiş gibi geliyor bana.
İkinci hikayemiz ise Unutulan. Sanıyorum okuduğum en tuhaf, en bulanık hikayelerden biriydi Unutulan. Bu hikaye, bir kadının, kocasına eski fotoğraflara bakacağını söyleyerek evlerinin tavan arasına çıkmasıyla başlıyor. Kadın, önce hatıraları arasında biraz vakit geçiriyor ve sonra birden eski kocasının “cesedi” ile karşılaşıyor! Kendince bunun sebeplerini düşünüyor ve siz de bu sırada hikayede nerede olduğunuzu sorgulamaya başlıyorsunuz. Tabi burada Atay’ın edebi
“Tez davranıp inandıkları uğrunda ölmesini beceremeyenler, inanç değiştirmekten başları döne döne ihtiyarladılar.”
Küçük Şeyler I Sami Paşazade SezaiEdebiyat
“Ah ne alçak gönüllerimiz var. Nefrete neden olması gereken olayların sevgiyi öldürememesi ne acıdır!”
Sami Paşazade Sezai tarafından kaleme alınmış olan “Küçük Şeyler”, lise yıllarımızdan da hatırlayacağımız üzere, Türk edebiyatının edebi anlamda yazılmış olan ilk hikaye kitabıdır.
Kitaptaki öyküler, birbirlerinden bağımsız olsalar da hemen hepsinde biraz hayal kırıklığı, küçük mutsuzluklar ve boş beklentiler var, kısaca bize dair “küçük şeyler” var. Örneğin, “Bu Büyük Adam Kimdir?” adlı hikayede yaşanan hayal kırıklığı, aslında gözümüzde büyüttüklerimizin ya da kafamızda kurduklarımızın ne kadar yanlış olabileceğini gösteriyor. “Pandomima”da, insanları güldürmekle meşgul olan Paskal’ın içindeki gerçek hüznü okuyoruz ve hikayenin sonunu ufacık, acı bir tebessüm ile getiriyoruz.
Kendisi yerine “kedi”lerin tercih edildiği bir eş, sadece “iki yüz elli kuruş”a satılan büyüleyici bir manzara, tebessümü birine değil de “bütün aleme, bütün eşyaya” olan bir güzel… Hikayelerin tamamı aslında normal insanların, önemsiz hayatlarından kesitler olsa da yazar bunu öyle güzel bir şekilde aktarmış ki biz okuyuculara, bundan etkilenmemek mümkün değil.
İncelemeyi daha da detaylı yazıp hikayelerin hepsinden bahsetmek istedim ancak zaten oldukça kısa olan bu öykülerin ayrıntılarını verip sizleri sürprizli sonlardan alıkoymak istemiyorum, umarım bu küçük, hüzünlü öykü kitabına bir şans verirsiniz!