İnsan davranışında kıymet verdiğimiz “karakter yüceliği” ile “özgürce doğru olanı yapabilme” özelliklerini, felsefelerin veya dinlerin bir sonucu
olarak görmek ne kadar isabetlidir bilinmez.
Eserimi tamamlayacak vakti bulabilirsem, her şeyden önce insanları birer hilkat garibesine benzetme pahasına da olsa, mekanda kapladıkları kısıtlı yere karşılık, zaman içinde çok büyük, ölçüsüzce uzatılmış bir yer kaplayan varlıklar olarak tasvir edecektim kesinlikle, çünkü insanlar, yıllara dalmış devler misali, yaşamış oldukları, sayısız günden oluşan, birbirinden uzak dönemlerin hepsine aynı anda değerler.