Necla༊
@neclajis
Yolculuk bitmiş. Fakat vardığım yerde kalamazmış, geldiğim yere de dönemezmişim gibi.
9 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
"İki âşığın birbirine karşı hissettiği gitgide artan duygusal yakınlık aslında meydana getirebilecekleri ve getirmek istedikleri yeni bireyin yaşama istencidir; hatta o yeni bireyin yaşamının ilk pırıltıları, âşıkların özlem dolu bakışları buluştuğunda görülür ve geleceğin uyumlu, tamamen bütünleşmiş bireyselliği olarak kendini müjdeler. Birbirine âşık iki insan tek bir varlığa dönüşecekleri gerçek bir birleşmenin, ergimenin özlemini duyar ve bundan böyle hayatlarını bu şekilde sürdürmek isterler; bu isteğin gerçekleşmesi, iki âşığın kalıtsal özelliklerinin tek bir varlık içinde ergiyip birleşmesiyle, yaşamaya devam etmesiyle mümkündür."
"Bunu göz önünde bulundurarak, cinsel aşkın sadece tiyatro oyunlarında ve romanlarda değil, gerçek dünyada da oynadığı can alıcı rolü tüm aşamaları ve nüanslarıyla gözlemleyip, yaşama sevgisinden sonra tüm dürtülerin en güçlüsü ve en etkini olduğunu, insanlığın genç kesiminin enerjisinin ve aklının yarısını durmadan kendine istediğini, hemen her insani çabanın nihai gayesi olduğunu, insanları can evinden vurduğunu, en ciddi meşgaleleri sürekli kesintiye uğrattığını gören, zaman zaman en büyük dimağların bile bir an için kafasını karıştırdığını, lüzumsuz konularla akılları kurcalayarak devlet büyüklerinin toplantılarını, bilginlerin araştırmalarını bölmekten çekinmediğini, bakanların evrak dosyalarının, filozofların elyazmalarının arasına bile aşk mektupları, tutam tutam saç iliştirmeyi becerdiğini, hemen hemen her gün en içinden çıkılmaz, en feci durumlara mahal verdiğini, en güzide ilişkileri bitirip en sağlam bağları kopardığını, kendisine sunulacak kurban olarak bazen hayatı ya da sağlığı, bazen de zenginliği, makamı ve mutluluğu seçtiğini, namusluları vicdansızlara, o güne dek sadık kalanları ise hainlere çevirdiğini, kısacası düşmanca hareket eden, her şeyi çarpıtmaya, karıştırmaya, altüst etmeye çabalayan bir iblis olarak insanlara tebelleş olduğunu fark eden biri haykırarak şu soruyu sormaktan kendini alamaz: Niçin bunca hengâme? Bunca eziyet, kıyamet, kaygı, çile niye? Her Hans'ın kendi Grethe'sini bulmasından başka nedir ki sebep:* Böyle önemsiz bir konu neden bu kadar önemli bir rol oynuyor, insanların düzenli yaşamlarını durmadan karıştırıp altüst ediyor?"
Rüzgara benzeyen bir adamın, hayat yolculuğundan bir kesit aslında. Dikkat çekici ve etkileyici ayrıntılarıyla, önemli olanın uzun uzun yazmak değil de; ne yazıldığının olduğunu çok derin bir şekilde anlattı bana bu kitap :)
Gözlemci bir ruh alınıyor ele ve kişisel monologlarına da çokça yer verildiğinden ve bu tür yazarlar fazla olmamasıyla birlikte, anlaşılmakta ciddi zorluk yaşadıkları için yaşayan ve bu sanatı sürdüren bir yazarın kalemine şahit olma şansından dolayı da iyi hissettiğimi söyleyebilirim. Yazı yazmayı seven ve sürdüren biri olarak, Karin'in de hissettiği o "yalnız değilmişim" hissini tatmak çok ayrı... Herkesin okumasını isterim ancak, "herkes" dediklerimize ne kadar işleyebilir bilemem... Ama şiddetle öneririm :')
Ancak sonunda karnını kaşımasıyla kedi öfkelenir gibi oldu ve yabancının elini tırmaladı. Akan kanına baktı yabancı. Baktı ve gülümsedi. Kedi oradan uzaklaştı, ancak o gülümsemeye devam ediyordu. Sevdiği kedi sonunda onu tırmalamış ve kaçmış olsa da, sevdiği için mutluydu yabancı.
"Ancak dayanılmaz bir boşluk vardı evde. Ölüm, karabasan gibi çökmüş oturuyordu salonun ortasında. Tüm duvarlara, tüm perdelere, tüm yastıklara sinmişti soğukluğu. Sessizlik ancak bu kadar rahatsız edici olabilirdi. Yalnızlık, hiç olmadığı kadar sahici ve acı veren bir hal almıştı."