Neps
@nepzed
43 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·116 syf.·
2026 5. kitabı
Reklam
Yarabbim her neredeysen çık ortaya. Söyle onlara, beni Fidel'le karıştırmasınlar. Ben uzlaşmak nedir, biliyorum. Sineye de çekerim, çay da demlerim. İrmik kararır kazanda, ben bakarım. Ara ara bir kaşık da ben sallarım. Üçüncü günün bulaşıklarını yıkar, yedinci günün tozunu alır, kırkıncı güne sofra kurarım. Fidel yapamaz. Ben yaparım. Ama kolaylığından yılıyorum.
Allah yazıyor kara kara ama herkes okuyor mu bakalım. Ben okumam mesela. Beni saymayan Allah'ı ben hiç saymam. Beni kavmimle bir araya getiren basit bir ağrıdır yalnızca. İnsan etinden de ağır bir kalbin ağrısıdır. Ama ee? Herkesin kalbi kendine. Avucumda büyüyen şu körpe bıçakla bile selamete çıkmak dururken, canım ne zaman isterse o zaman hem de, bunun lafı mı edilir? Ölmüyoruz işte, hiç öldük mü, kalakaldık burada. Acı insanları bir araya getirir ama bir arada tutmaz. Beni kavmimle bir tutmayın. Çaycıyım ben, ağlayıcı, tedarikçi, refakatçi.
"Beni gerçekten çok üzüyorsun."
"Şükran Teyze beni bırak."
Neydi akan, zaman mı mesafeler mi. Kaç kere yaprak döktü Akasya, kaç kere dirildi. Ya bu çember ne çemberdi. Üçtü, yediydi, kırktı. Gerisi çoktu zaten. Akasya çok uzaklarda hışıldıyordu. Dünya çok ağırdı. Ben çok azdım. Ve dilde sermayem bir ah kalmıştı.
Onu da deyivermişim: Ah.
Nasıl bir rüzgârı vardı ah'ın.
Neyse ki Gül kalbiyle değil, dudaklarıyla kusur işliyor. Çünkü kalp bir kere kalp oldu mu, dünyanın bütün kalpleriyle bir güplüyor. Eski yasa, eski gergef, eski dava: Düşünmüyor, güplüyor. Yoksa kalp değil.
Reklam