“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Gübre ve pislikten bir çiçek nasıl filizlenip beslenir? Varsay ki Zorba, insan gübre, özgürlük de çiçektir.”
Zorba yumruğunu masaya vurup, “İyi ama,” dedi, “ya tohum? Bir çiçeğin bitmesi için tohum gerekli. Bizim pis içimize, böyle bir tohumu kim koydu? Bu tohum niçin iyilik ve namusla beslenip çiçek açmasın? Ve kanla pislik istesin?”
Başımı salladım.
“Bilmem.”
“Kim biliyor?”
“Kimse.”
Zorba bunun üzerine umutsuzca çevresine vahşi vahşi bakarak bağırd:
“Öyleyse vapurları, makineleri, kolalı giysileri ne yapayım ben?”
Sayfa 38
“İnsan gençliğinde canavardır, evcilleşmek bilmez canavardır ve insan yer.”
Başını salladı.
“Kuzular, tavuklar ve domuz yavruları da yer ama, hayır, insan yemezse doymaz!” dedi ve sigarasını kahve tabağında ezdi.
Sayfa 36
Çağın olaylarını o kadar aşmıştı ki, bunlar Zorba’ya göre çok eski şeylerdi. Kuşkusuz, telgraf ve vapur, demiryolu, şimdiki ahlak, vatan ve din de ona göre eski uygarlıklardı. Onun ruhu, dünyadan çok daha hızlı ilerliyordu.
Sayfa 31