El Kızı ORHAN KEMAL
•Orhan Kemal'in "ağlayarak yazdım" dediği o kitap.
• Nasıl başlasam bilemiyorum ilk defa Orhan Kemal'in
kalemini okudum, okunması kolay, akıcı ve merak uyandıran bir kitap.
Konusu zaten Yeşilçam filmlerini anımsatıyor okurken
Yeşilçam filmi izliyormuşsunuz gibi . Ve okuyunca
sinirlenmemek elde değil hayatın insanı nerden nereye sürükleyebileceğini, insanların acımasızlığını, menfaat uğruna yapılan haksızlığın... en ağrıma giden ise müslümanlık rolüne giren insanların iki yüzlülüğü diyebilirim.
Mazhar el kızı dediğimiz Nazan ile evlidir ve Haldun
adında bir çocukları vardır, kaynanaları da onlarla birlikte yaşar tabi kaynanalığın hakkını sonuna kadar veren bir kaynana. Nazan'ı beğenmeyip oğluna yakıştırmayan kaynana çeşitli oyunlarla, büyülerle karı kocanın arasını bozar, tabi Nazan' da kendi halinde fazla suskun ve her yere sürüklenebilen bir kadın olduğu için kocası da memnun olmayıp iyice soğur aldatmaya başlar. Nazan Istanbul'a teyzesinin yanına gider ve ordan oraya sürüklenir. Nazan herkese çabuk kanıp, kandırılmaya müsait bir kadındı ve sürüklenmediği, gitmediği kötü iş kalmamıştır. Nazan bunlara rağmen hayatta kalmaya çalışırken denizde boğularak ölür.
Ve oğlu yıllar sonra annesini ölü bir şekilde görür, altın yüzüğünden tanır.
Çok acıklı bir hikaye:(
Kendimi bildim bileli kelimelerin kökenlerine hep merak salmışımdır. Sonra bir gün tam nasıl olduğunu bilmeden bu kitap çıktı karşıma. Kitapta kelimlerin kökenlerinin yanı sıra başka dillerdeki bağlantılarına da yer veriliyor. Çok güzel araştırmış yazar. Meraklılarına tavsiyedir.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Âcizâne bir incelemeTasavvuf
Nerden başlayayım bilmiyorum ama şunu biliyorum ki bu kitap bambaşka, okurken sizi kendinizle baş başa bırakan ve bazi yerlerde ağlatan türden,kitapta yazar nefsin konuşmasıyla anlatıyor tüm olanları yani sanki nefsinizle sizi Aziz Mahmud Hüdayi Hazretleri vesilesiyle baş başa bırakıyor. Vakit buldukça özellikle de sabah erken saatlerde okudum ve okurken şunu hissettim. Biz yaşıyoruz ama bizimle birlikte nefsimizde yaşıyor ve daima bize şerri telkin ediyor. Hani muhtaç birini görüyorsun ve içinden yardim etmek geliyor işte o esnada" boşver belki de muhtaç değil kendini acındırmak için böyle yapıyor" diye bi ses geliyor, işte o nefsin, namaza durunca aklına bin türlü şeyi getiren de nefsin, hangisini sayayım, saymakla bitmez. Ama ne diyor nefs" Mahmud benimle olan cengini kazandı, o benimleyken bensiz oldu" sahi nefs her daim bizimle mi? Hiç mi hayra sürüklemez bizleri? Ama şunu biliyorum ki nefsine boyun eğdiren Rabbine daha da yaklaşıyor tıpkı Hüdayi Hazretleri gibi.
O vakit selam olsun nefsiyle olan cengi kazanana.
Selam olsun nefsine boyun eğdirene.
Selam olsun nefsi bilipte en azindan onunla mücadele edene.
Vesselam...
Eros
Son zamanlarda okuduğum en iyi yazılmış kitaplardandı. Hemen hemen her sayfasının altını çizdiğim mitolojinin başlangıcından sonuna kadar içinden geçen bir başucu kitabı olmuş.
Açıkçası okurken kitapta en sevdiğim şey neyin nerden ve ne zaman ne şekilde başladığı ve bu başlangıcın nasıl devam edip son bulduğuydu.
Kitabın adı sadece Eros olabilir ama asla sınırlanmamıştı.
Aşkın nasıl ortaya çıktığı, sevilme ihtiyacının nasıl oluştuğu tek tek dökülmüş satırlara...
Peki bu kadar tanrının arasında Eros nasıl dokunmuştu insanoğluna ne vaadetmişti.
Eros'un dokunduğu yerde bilgi artmadı,hafıza çözüldü.Eros korkuyu yok etmedi.Sadece korkunun arkasındaki isteği hatırlattı.
Eros birleşmeyi öğretmedi,bölünmüşlüğü görünür kıldı.Çünkü hatırlamak birleşmek değildi yarım olduğunu kabul etmekti.
Ya sonra o (Eros) hiç aşık olmadı mı ?
İşte kaçınılmaz son onun ilk aşkı Psykhe
O an olan oldu ve insan gibi hissetmeye başladı Eros !
Ama Psykhe nin imtihanı ve alacağı dersler henüz başlıyordu.Bunlar onun gerçek aşka kavuşmasının tek gerçeğiydi.
Ruh ve kalp ancak böyle birleşebilirdi.
İşte o zamandan bu zamana emek verilerek elde edilen aşk her zaman daha güçlü oldu.
Spoi var!
Açıkçası ne demeliyim nerden başlamalıyım bilmiyorum. Çıktığından beri bu seriyle beraberiz seriye başlayalı yıllar oldu sahiden. Çok bağlandığım bi evrendi, özledikçe açıp baktığım, altını çizdiğim yerleri tekrar tekrar okuduğum kitaplardan biriydi. Bende yeri çok ayrı.
Kitapla ilgili çok şey yazmak istiyorum ama ne yazacağımı da bilmiyorum tuhaf bi inceleme olacak gibi duruyor dksmsjems
Galiba seriye duyduğum derin bağlılık yüzünden çok objektif olamayacağım yine de eleştirilmesi gereken yerlere değinmek istiyorum.
Beni ilk rahatsız eden şey karakterlerdi. Mesela Daren, bu kitapta öyle boş hissettirdi ki sanki tek vasfı Nova yı sevmek gibiydi kalanında bomboş bi karakterdi. Çok bi şeyini okuyamadık yani. Nova ile aralarındaki ilişkiyi çok sevsem de karakter sadece bundan ibaretmiş gibi hissettirdi. Yine de şu novanın öldüğünü sandığı sahne çok güzeldi. Ve Ayzer. Yahu biz 3 koca kitaptır bu hanımın düşmanlığını okuyoruz neden Nova bir konuşma yaptığında hemen aa evet tamam ben sizin tarafınızdayım oldu? Evet ayzerin bizimkilere katılacağı belliydi ama pat diye olması bana çok saçma geldi. Bide şu tacı bölüşme sahnesi. Allah için bizim 3 kitaptır okuduğumuz ayzerin tacı gidip Arına vermesi mümkün mü? Karakter tacı ondan almak için savaştı zaten. Tamam bi karakter gelişimi bekliyorum yani elbette olacak ama herşey pat diye oldu bittiyse getirildi sanki. Arın hakkında da konuşmak istiyorum, yine bize bunca zamandır anlatılan vahşi ilahi lord tacı gidip Darene mi verdi? Bu taç sahnesi bence çok yanlış yazılmıştı. Konsey fikri mantıklıydı bende bekliyordum zaten ama benim fikrime göre sahne doğru yazılamamıştı.
Yine de bir Türkün elinden böyle bir fantastik okumak gurur verici bir şey. Hataları olsa da eksikleri olsa da bu seriyi seven ve sevecek olan
İpi sıkı tut
"Kalbim bir hazine sandığı... İçi tıklım tıklım çocukluk dolu. O sandığın en nadide parçalarından biri de babamla uyku öncesi yaptığınız şahane sohbetler."️
️Tatmadan tadın ne olduğunu, işitmeden sesin ne olduğunu, görmeden görmenin ne demek olduğunu nerden bilecekti insan, Yaradan vermeseydi bu nimetleri. Furkan doğuştan görme engeli olan bir çocuktur. Doğduğu anda kararmıştı dünyası. Sabırlı, dirayetli olan annesi hep yanında olmuş. Babası da tabii. Kardeşi Nehir, peynirin tadını beğenmezken annenin ağzında bir çift söz " Bunu bulamayanlar var." Tek başına yaptığı her işte bir çift buğulu göz Furkan'ı sesizce hep takip etti: Anne.
️Siz hiç umutsuzluk kuyusuna düştünüz mü? Dipsiz, karanlık ve sessiz olan. ️
️Bir yerini çarpar, bir şeyi kırar diye kımılmadan durmasını isyenlere "Ben biblo muyum" der Furkan.
️Karanlık dünyasında içine mi kapansın, sessiz mi dursun, yerinden kıpırdamasın mı?
️Kulaklığını takar, sesli kitaplar dinler: "Çocuk, Köstebek, Tilki ve At", "Küçük Prens". ️
️Bu kitaplar sayesinde Furkan kendine inanmaya, bir şey yapmaya karar verir. İlk iş olarak herkesin gittiği bir okula gider, braille alfabesini öğrenir. Okul yolunda yaşadığı zorluklarla baş etmeyi, zorbalıklarla, kötü düşüncesi olan ve kendisine acıyan insanlarla "Karanlık Gölge" ile baş etmeyi öğrenir. Okul yolundaki yoldaşı, dostu Kamar adlı köpeği onu birçok zarardan korur.
️Bu hikayede; zorluklarla başmedebilmeyi, empati kurabilmeyi, dost olabilmeyi, engelli bir ailede yaşamı, iyiliğin gücünü, azmi, hayvan sevgisini bulacaksınız.
İpi sıkı tutmayı öğreneceksiniz.