Puan vermedi
“Neredesin öğretmenim? Ne olur, yollarda kalma, hemencecik dön köye. İşitiyor musun, öğretmenim, gelmeni dört gözle bekliyoruz." (Bu söz, Duyuşen'in yokluğunda duyulan özlemin en içten ifadesi.)
Merhaba arkadaşlar sizlere güzel bir kitap yorumuyla geldim.
.
.
Kadınlar hakkında bu kadar objektif yazan yazarları seviyorum.
Aslında siyasi ve kültürel toplumun harmanlanmış hali bu kitap.
Arkanya ile Paris arasında mekik dokuyan Onu Sevdiğim Zamanlar,aşka, barışa, yersiz yurtsuzluğa ve hatırlamanın acısına dokunaklı bir ağıt.Sesini sınırların olmadığı ve insanın insana merhem olduğu bir yerden yükseltiyor:Ey insan, neredesin?
Romanları pek çok dile çevrilen, sinemaya uyarlanan, ödüller alan yazarımız edebi coğrafyasını Paris-Arkanya hattına taşıdığı, iç içe geçen iki hikâyeyle ilerleyen bu romanda insanları ayıran değil, ortaklaştıran yaraları; suskunluğu sınırsızlığa dönüştüren büyülü bir aşkı olağanüstü bir dille anlatıyor.
Kısacası; sadece bir aşk romanı değil, aynı zamanda insanların ortak acılarını, geçmişle hesaplaşmasını ve umudu anlatan duygusal bir roman.
Kitabin arkasında kod var okutup kitapla ilgili şarkıları dinleyebilirsiniz bu özelliği çok sevdim.
.
.
#kitapalintıları
️Acı çektiğini göstermemek için kim bilir ne kadar acı çekiyor olmalısın.
Reklam
Puan vermedi
Açık konuşacağım; çok sevdiğim, yakından tanıdığım bir kadının elinden böyle devasa bir iş çıktığını görmek beni kelimenin tam anlamıyla büyüledi, altüst etti ve çok fazla heyecanlandırdı! Resmen keyiften dört köşe oldum, okurken bir ara kalkıp biraz koşasım falan geldi!
Biz Burcu’yla beraber güleriz, konuşuruz, fikir alışverişinde bulunuruz. O yüzden de ben kitabı elime alırken bizim Burcu’yu okuyacağımı sanıyordum; meğer karşımda yılların edebiyatçısı, demlenmiş bir usta yazar varmış da haberim yokmuş. Burcu’cum, bu nasıl bir emek, nasıl bir şahane delilik?
Kitap boyunca beni bir oraya fırlattı bir buraya. Tam bir öyküde ince bir ironi yakalayıp gülerken, çat diye bir sonraki sayfada tokat yemiş gibi kalakaldım. (Hele o bir tatlı isimli öykü var ya... İsim vermiyorum spoiler olmasın ama o çok komik başlayıp insanı paramparça eden o son beni mahvetti... )
Okurken beni asıl vuran yerlerden biri de o muazzam gözlem yeteneği oldu. Halkın o en saf, en bizden halini öyle bir yakalamış ki... Karakterlerin konuşma metinleri, o diyaloglar gerçekten harikaydı. Hani o mahallemizin, ailemizin içindeki samimi sesler var ya; onları yapaylığa hiç kaçmadan, o kadar doğal ve usta işi aktarmış ki diyalogları okurken resmen muhabbet yanımda dönüyor gibi hissettim. :) Kendi de çoğunlukla öyle konuşur zaten; mesela beni arayıp ulaşamamışsa doğrudan *"Neredesin Allah'ın cezası!"* der. İşte o samimiyet aynen kitaba akmış.
Sinematik betimlemelerinin başarısı zaten apayrı bir seviye ama argoyu öykülere öyle güzel, öyle dozunda yedirmiş ki... Hiç mi sırıtmaz bir kelime! Hayatın içindeki o gerçekçiliği ve sokağın ruhunu aynen hissettim, oralar tıpkı film gibiydi, çok hoştu.
Kitapta en sevdiğim bir diğer konu da kadınların yaşadığı sorunlar, o görünmez mücadeleler ve toplumsal dertlerimiz
Yağmurlu Hisler, isminin vaat ettiği o melankolik ama arındırıcı havayı sayfalarına başarıyla taşıyan bir eser. Yazar, insana dair gözlemlerini, bir şairin hissetme derinliğiyle birleştirerek okuruyla paylaşıyor. Edebiyatta bazen çok süslü kelimelerin anlatamadığı bir duyguyu, son derece sade ve "bizden" bir cümle çıplaklığıyla anlatıverir; bu kitap da tam da bu sadeliğin gücüne yaslanıyor.
Kitabın "Yalnızlık" bölümü, modern insanın en büyük çıkmazını, yani "herkesin mutlusun sandığı o içsel ıssızlığı" merkeze alıyor. Yazar, "Sözün uçması; sebebidir yazıya vefasızlığın" dizeleriyle yazının kalıcılığına sığınırken, aynı zamanda insanın fani oluşuna dair hüzünlü bir hakikatle yüzleştiriyor okuru. Buradaki yalnızlık, sadece kimsesizlik değil; insanın kendi bedeniyle, zihniyle ve dünyayla olan mesafesi. Yazar, metinlerin dokusuna bir "teşhis ve tedavi" edasıyla değil, daha çok bir "hal tercümesi" olarak dokunuyor. "Zihinlerde tasavvur, bedenlerde teşekkül" derken, aslında insanın dünyadaki varoluş sancısını özetliyor.
Yağmurlu Hisler, geleneksel bir şiir kitabının sınırlarına hapsolmaya direnen bir yapıya sahip. Metinler bazen damıtılmış bir şiir, bazen sorgulayıcı bir deneme, bazen de samimi bir günce tadında ilerliyor. Yazar, bir türün kalıplarına takılmadan hislerini olduğu gibi aktarmayı seçtiği için eser, bir sanat metninden çok, bir dostun gecenin sessizliğinde paylaştığı iç döküş sıcaklığına bürünüyor. Kitap bir oturuşta bitirilecek bir serüven değil; aksine okuru durup düşünmeye, satırların kendisinde neye tekabül ettiğini aramaya teşvik eden bir süreç. Örneğin:
Hangi maddenin kaçıncı bendisin
Bilmem ki neredesin
Bilenin bilmesiyle olmayan şeyler
Hazan kalbim tuz buz
Yine de "sevmekten kim usanır"
Bu sitem, kitabın yer yer sertleşen, yer yer
Eileen, ailesinin sessiz ve içine kapanık çocuğuydu. Ablası Lola ise tam tersine dışa dönük ve dikkat çeken biriydi. Hatta Eileen, bir dönem Lola ve arkadaşlarının alay konusu olmuştu. O yıllardan kalan en önemli kişilerden biri de Simon’dı.
Yıllar geçtikçe Eileen ve Simon’ın ilişkisi farklı bir boyut kazanmaya başladı. Bu sırada Eileen’in hayatında Aiden vardı. En yakın arkadaşı Alice ise bir yazardı. Bir süre birlikte yaşadıktan sonra yolları ayrıldı. Daha sonra Alice’in zor bir dönem geçirdiğini öğrenen Eileen, onunla mektuplaşmaya başladı.
Alice yeni hayatına alışmaya çalışırken bir tanışma uygulaması üzerinden Felix ile tanıştı. İlk karşılaşmaları pek iyi geçmese de iletişimlerini sürdürdüler ve zamanla birbirlerine yakınlaştılar.
Roman, Eileen, Simon, Alice ve Felix’in birbirleriyle kesişen hayatları üzerinden dostluğu, aşkı, iletişimi ve modern ilişkilerin karmaşıklığını anlatıyor. Karakterlerin duygularını ve düşüncelerini samimi diyaloglar aracılığıyla işlerken, insan ilişkilerindeki belirsizlikleri ve yakınlık arayışını da merkezine alıyor.
"Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?" sözleriyle kitabın sonunda bize sesleniyor Atay.. Modern insanın her geçen gün kendine ve topluma yabancılaştığı ve bunu anlatan iyi edebi eserlere en çok ihtiyaç duyduğumuz günümüzde "Biz buradayız, asıl sen neredesin Atay?"
Reklam
Reklam