Özge Ünal
@nermas
Sesimizin değerini susturulduğumuzda anlarız
Çoğunlukla nefret ederiz kendimize benzeyenden, kendi kusurlarımızı dışarıdan görmek bizi çileden çıkarır.
En anlamsız olabilecek şeyler bile sevdiğimiz biri tarafından bizden gizlendiğinde nasıl da bir anda olağanüstü kıymete biner!
Onu kaybetmenin kaygısına kapılmayagörelim, başka herkes çıkar aklımızdan. Onu elimizde tuttuğumuzdan emin olduğumuzda ise hemencecik ona yeğ tuttuğumuz başkalarıyla kıyaslamaya girişiriz.
Aşk; birine yönelik böylesi bir kaygı nöbetinden, onu tutabilecek miyim yoksa kaçıp gidecek mi belirsizliğinden doğunca kendisini yaratan o altüst oluşun izini taşır, o kişiyi düşündüğümüzde o âna dek gözümüzde canlananların pek azı kalır hatırda.
Bazan kendi kendimin elinden kurtulurdum,
Kalbimi bir çamurda çırpınırken bulurdum.
Sayfa 61
