Naif bir biçimde “ben artık beş para etmem” demek yerine, der ki, dekadansın ağzındaki ahlak-yalanı: “hiçbir şeyin değeri yok yaşam beş para etmez”… Böyle bir yargı büyük bir tehlike oluşturur nihayetinde, bulaşıcıdır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bencillik eksilmeye başladığında, en iyi şey eksiliyor demektir. İçgüdüsel olarak, kendine zararlı olanı seçmek, “çıkarsız” güdülerin cazibesine kapılmak, adeta dekadansın formülünü vermektedir. “ kendi çıkarını gözetmemek”
Şikâyetçi-olmak hiçbir durumda işe yaramaz: zayıflıktan kaynaklanır. Kişinin kendini kötü hissedişinin suçunu, başkalarına ya da kendi kendisine yüklemesinin — birincisini sosyalistler, ikincisini de örneğin Hristiyanlar yapıyor — aslında hiçbir farkı yoktur. Bunların ortak, diyelim ki aynı zamanda rezil yanı, birisinin acı çekiyor oluşundan, herhangi bir kimsenin suçlu olması gerektiğidir.
Fizyolojik olarak düşünüldüğünde, çirkin olan her şey insanı zayıflatır ve kederlendirir. İnsanın morali ne zaman bozulsa, yakınlarda ‘çirkin’ bir şey bulunduğunun kokusunu almıştır. Güç istenci, yürekliliği, cesareti — çirkinle azalır, güzelle artar bunlar
Puan vermedi·517 syf.·
20 günde okudu
·2025 7. kitabı
