Dostoyevski’nin ilk dönem eserleri arasında en sevdiğim kitabı oldu. Netoçka’nın ailesiyle yaşadığı acıklı çocukluğundan itibaren gençlik yıllarını da anlattığı bir eserdi. Severek okudum. Öneririm.
"Hiç kimse"
Anett ..onu doğuran annesinin kızına verdiği "hiç kimse" anlamına gelen Netoçka ...
Dotoyevski bu kitabı 1849 yılında yazmaya başlar fakat devrimci faaliyetleri sebebiyle sürgüne gönderilir ve kitap yarım kalır
Kitabın birinci bölümünde Netoçka annesi ve üvey babasıyla çilekeş bir hayat sürer babası ile ilişkisi ve ona bağlanma şekli normalin dışındadir.Annesi hasta bir kadın olup, ölmeyi bekleyen bir zavallıdır
Anne ölür üvey baba Netoçkayı sokağa atar fakat o da ölür.
Netoçka evlat edinilmiştir
İkinci bölüm ,yeni evinde bir türlü kendine gelemez sürekli ağlar veya sessizce köşelere saklanır.Bu durumdan rahatsız olan aile büyükleri evin küçük kızıyla arkadaş olmalarını isterler.Fakat bu arkadaşlık yine farklı bir bağlanma şekliyle son bulur ...
Üçüncü bölümde ise evin, evli ve çocuklu büyük kızının yanında yaşamaya başlar gitgide büyür ve olanları daha iyi kavrar...
Trawmalarla dolu bir hayat hikayesi ...
Dostoyevski severlere tavsiye ederim
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yarım Kalmış
Dostoyevski'nin sürgün dönemi dolayısıyla yarım bıraktığı ve bir daha da dönmediği bu romanı hikaye tam en alıcı noktada bitmesiyle de kursakta kalıyor. Hayal gücümüzle olacakları tahmin edebilir ve bu noktadan sonra romanı kendimiz bitirebiliriz. Bitseydi belki de Dostoyevski'nin en iyileri arasına girebilecek bu eser yarım kalmasıyla beraber unutulmaya yüz tutmuş da bir eserdir. Yazarın kalemine sağlık. Bir karakterin çocukluk ile başlayıp ergenliğinin son evreleriyle beraber karakter ile empatiyi iyice arttırıyor ve başına gelen olayları merakla okuyorsunuz.
Canım Netoçka'ma.. İsimsiz, hiç kimse..Edebiyat
Dostoyevski'nin en büyük romanı olacakken, kıyısından dönen kısa roman.. Siyasi suçu sebebiyle tutuklanıyor Dosto'm, sonra da kitabın nasibi olmuyor. Yarım bir şekilde basılıyor. İlk büyük roman denemesi diye anılıyor ,Netoçka.. Çünkü gerçekten oldukça yalın duygularla yazılmış. Hatta inanılmaz bir yalınlık ki, cinsiyet gözetmeden bir kızın duygusal, ruhsal, acıları gel-gitlerini samimi bir dille ele almış.. Bir yerde , farklı bir bakış açısıyla okuyan birinin yorumunu okumuştum. Ama o yoruma düşüncelerimi kapatarak okudum eseri.
Eser de Dostoyevski'nin baba ve anne yarısını okudum sanki biraz da.. Bilirsiniz, her eserinde kendi çevresinden ve öz hayatından kesitler vardır. Bunda da öyleydi..
Talihsiz Netoçka, öksüzüm benim.. Küçücük bir çocuğun iç dünyası , çoçuklukta şekillenir. Eserde bu olaydan çok bahsediyor. Her cümle, yoksunluğun bir küçük kalpte, nelere sebep olabileceğini anlatıyor. Çoçukluk ,hiç bitmese dediğimiz türden bir hikaye değil.. Tam anlamıyla bir dram kitap.. Dostoyevski, hayalini gerçekleştirebilse ; yeni bir 
Anna Karenina ortaya çıkardı sanırım bu eserden. Ancak Sibirya dönüşü tamamlama isteği kalmadığı için bu acıklı haliyle kalmış eser.. Çoğu yerinde yüreğim paramparça olarak okudum.. Nice Netoçka'lar var bu Dünya denen alemde..
Kendimce duygu geçişi olarak gene çok sevdim kitabı. Ama yarım kaldı. Çok muallakta kalan bir nokta da bitti..
Anna Karenina ortaya çıkardı sanırım bu eserden. Ancak Sibirya dönüşü tamamlama isteği kalmadığı için bu acıklı haliyle kalmış eser.. Çoğu yerinde yüreğim paramparça olarak okudum.. Nice Netoçka'lar var bu Dünya denen alemde..
Kendimce duygu geçişi olarak gene çok sevdim kitabı. Ama yarım kaldı. Çok muallakta kalan bir nokta da bitti..Yarım kalsa bile çok şey hissettiren bir roman.
Yarım kalsa bile çok şey hissettiren bir roman. Dostoyevski eğer tutuklanıp sürgüne gönderilmeseydi belkide tamamını okuyabilecektik. Ama bu tutuklama dünya edebiyatı açısından hayırlı oldu diyebiliriz bir bakıma. Çünkü çok daha büyük eserlerin yolu açılmış oldu. Romanın dili çok akıcı ve çeviri iyi.
Fyodor Dostoyevski 'nin tamamlanamamış ilk büyük roman girişimi olan Netoçka Nezvanova, yazarın sürgün öncesi dönemine ait en önemli eserlerindenmiş. Roman, ismini başkahramanı olan genç bir kızdan alıyor ve onun çocukluğundan genç kızlığa geçiş sürecini, travmalarını ve hayata tutunma çabasını anlatıyor.
Annesinin ve üvey babasının ölümünden sonra Netoçka, zengin bir prensin evine evlatlık olarak alınır, burada bir yandan lüks ve konforla tanışırken, bir yandan da geldiği alt tabaka ile yeni hayatı arasındaki uçurumu hisseder. Roman, bu sınıfsal geçişin yarattığı kimlik karmaşasını Netoçka'nın gözünden yansıtıyor.
Netoçka Nezvanova, bir kadının büyüme hikayesi olmasının yanı sıra; sanatın yıkıcı gücü, suçluluk duygusu ve çocukluk travmalarının yetişkinliğe etkisi gibi tipik Dostoyevski temasını barındırıyor.