Nietzsche de Freud gibi bedenin ihtiyaçlarını inkâr etmenin tehlikeli olduğunu, tutkuların bastırılmasının suça ve diğer kötülüklere yol açtığını düşünüyordu. Nietzsche'nin Böyle Buyurdu Zerdüşt'ünde "Bedeni Küçümseyenlere Dair" başlıklı bir bölümü vardır.
"Ben bedenim ve ruhum"; böyle diyor çocuk. Peki neden çocuklar gibi konuşmamalıyız?
Ama uyanmış, aydınlanmış adam şöyle der: Ben bütünüyle bedenim ve onun dışında hiçbir şeyim; ruh da yalnızca bedendeki bir şey için kullanılan bir kelimedir.
Beden büyük bir akıldır, tek duyulu bir çokluktur, savaş ve barıştır, sürü ve çobandır.
Senin "ruh" dediğin küçük zekân da kardeşim, vücudunun bir enstrümanı, büyük zekânın küçük bir enstrümanı ve oyuncağıdır.
"Ben" diyorsun ve bu kelimeyle gurur duyuyorsun. Ama bundan daha büyüğü (her ne kadar sen inanmasan da) "ben" demeyen, "ben"i gerçekleştiren bedenin ve onun büyük zekâsıdır.