Ve buradan yola çıkarak şuna varabiliyoruz: "Aynı şeyleri tekrar yaşamak istememeniz için, illa da kötü şeyler yaşamış olmanız gerekmiyor." İnsan "aynı güzel şeyler" yerine "farklı güzel şeyler" tercih etme konusunda eğilimli, yaratıcı, keşfe aç bir varlık.
Bora Kasap
@neutrinora
·Pişmanlık rahatsız edici duyguların nedenini geçmişte arama eğilimi. Ve ayrıca pişmanlık, suçlayıcı insanlarla çevrelenen bir zihnin kendini suçlama çabası. Ve yine pişmanlık, geleceği geçmişten farklı kılmaya yönelik "çeşitlendirici" bir "aynı hatayı tekrar yapmamaktan 'ziyade' aynı yolu tekrar seçmeme" itkisi. Kendini bir rahatsızlık olarak açığa çıkarıyor olsa da, aslında üreme sırasındaki mutasyonlar gibi, yaşamın "kendini tekrarlayan süreçlerle" kısırlaşmasının önüne geçen geleceği çeşitlendirici evrimsel bir dürtü.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Pişmanlık rahatsız edici duyguların nedenini geçmişte arama eğilimi. Ve ayrıca pişmanlık, suçlayıcı insanlarla çevrelenen bir zihnin kendini suçlama çabası. Ve yine pişmanlık, geleceği geçmişten farklı kılmaya yönelik "çeşitlendirici" bir "aynı hatayı tekrar yapmamaktan 'ziyade' aynı yolu tekrar seçmeme" itkisi. Kendini bir rahatsızlık olarak açığa çıkarıyor olsa da, aslında üreme sırasındaki mutasyonlar gibi, yaşamın "kendini tekrarlayan süreçlerle" kısırlaşmasının önüne geçen geleceği çeşitlendirici evrimsel bir dürtü.
Bir nesne hakkında ne kadar çok şey bilirsek, o nesne o kadar yabancılaşır. Tersine söylersek, bir nesne hakkında ne kadar çok şey bilirsek, özne olarak adlandırdığımız şeyin, bir nesneden farklı olan özel bir şey olmadığını o kadar fark ederiz. Evrime göre, DNA'mı insan olarak aktaracak kadar insan gibi görünüyorum ve davranıyorum. Bu "tatmin edicilik", beni insan yapmak için yeterlidir. Bir bilgisayar programının, bir Turing testinde bir insan gibi görünmesi ve davranması, onu bir insan yapmaya yeter. Dolayısıyla, sırayla bir insan gibi görünüyor ve davranıyorum. Yaşam 2.0 mümkündür; yani "orijinal yaşam", zaten yapay olan yaşam 1.0'dir. Yaşam, yaşam-olmayandan oluşur. Öyle ki DNA, RNA ve kimi silikatlar gibi kopya moleküller ne canlıdır ne de canlı değillerdir; daha ziyade, ironik şekilde, yaşayan ölü gibi, kendi dengesizliklerini ortadan kaldırmak için kendilerini çoğaltmakta ısrar ederler. Bunun; nükleotitler ve kuarklar gibi daha küçük veya daha basit şeylerin, amipler, atlar ve zihinler gibi orta büyüklükteki şeylerden daha gerçek olduğu anlamına geldiğini söyleyen eleyici materyalistler, Asimetri Çağı'ndaki şeylerin zorunlu izgesel özelliklerini inkâr ederler. Varlığa dair bir şey doğası gereği ürkütücü, rahatsız edici biçimde belirsizdir. "Oyunu kuran şey, neticede, onun oyun olup olmadığını bilmiyor olmanızdır."
Şimdi, bu içinden bir dahi çıkarma (Yunanca daimon, aracı ruhta olduğu gibi) fikri geri dönüyor. Dahi artık içsel uzamımın bir üretimi değil, içsel uzamım ile en az bir başka varlık arasındaki bir işbirliğidir. Gerçekten genius loci [yerin ruhu] diye bir şey var, bunu keşfettik ama kendimizi aptal durumuna düşürüp, bilimi öğrenmeyip, at arabaları uğruna elektrikli motorları elden çıkarabileceğimiz için değil; tam da bunları yapamayacağımız için. Sanat, insanlar ile insan-olmayanlar arasında bir işbirliği ya da Negarestani'nin dediği gibi "anonim materyallerle suç ortaklığı" haline gelmektedir. Bir şiir yazarken, bir miktar kâğıt, biraz mürekkep, kelime işlem yazılımı, ağaçlar, editörler ve havayla uğraşırsınız. Küresel ısınma konusundaki şiirinizin, gerçekten de bir hipernesnenin kendisini insan kulağına ve kitaplıklara dağıtma şekli olup olmadığını merak etmeniz gerekir.
Durumunu değiştirmek için kendini değiştirmeyi seçenler, geç kalırlar ama net olurlar.
Kendini değiştirmek için durumunu değiştirmeyi seçenler, erken ulaşırlar ama şüphede kalırlar.
Seç yolunu...