Kibir yüzünden dehaya tapınmak. Kendimiz hakkında iyi düşünsek bile, hiçbir şekilde Raffaello'nun bir tablosunun eskizini yapabilmeyi, Shakespeare'in oyunlarındaki gibi bir sahne yazabilmeyi kendimizden beklemediğimiz için, bunları yapabilmenin ziyadesiyle olağanüstü, son derece sıradışı bir olay olduğuna, ya da, hâlâ dini bir duyarlılığımız varsa, yukarıdan gelen bir lütuf olduğuna kendimizi inandırırız. Kibrimiz ve özsevgimiz dehayı ancak kendimizden çok uzaklarda, bir mucize olarak düşünürsek incinmeyeceği için, ona tapınmaya meyil ederiz (kıskançlık nedir bilmeyen Goethe bile, bize şu "kimse yıldızlara imrenmez" dizesini hatırlatarak, Shakespeare'e "en yüksek yıldızım" derdi).