Yaşamında kendin olarak var olduğunda için bilir; sesin, bakışın, yürüyüşün, gülüşün, tüm bedenin bunun siyallerini verir. “Ah!” diye inlerken bile içinde bir şükür duygusu vardır. Acında da, hüznünde de kendinsindir.
Yanlış yola sapmış pek çok şairin insanı inandıracağı şekilde bizatihi bir olay değildir bu; başa gelen bir şey değil, yalnızca var olan ve hep de var olmuş bir şeydir.
İnsan âşık olmaz; onu keşfeder.