Engin Sarıtaş
@nigne
41 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Ne garip! Yanmış, yıkılmış bahçelerde hâlâ güller açıyor, doğa da insan da son nefese kadar direniyor. Çocuk, yıkılmış evlerinin perişan bahçesinde direnen gül fidanından kopardığı goncayı getirmişti annesine. Anlamadığım birşeyler mırıldanıyordu ölmekte olan kadının yanaklarını okşayarak. Ne diyor, diye sormuştum çocuğun dilini bilen gönüllü hemşireye. "Senin en sevdiğin gül anneciğim, bahçemizden senin için kopardım," diyor. Kadının feri sönen gözleri, kanı çekilmiş yüzü, oğluna gülümsemek isteyip de becerememesi, dudaklarının acıdan kasılması, boğazına düğümlenen hıçkırık, oğlunu şu vahşi dünyada yapayalnız bırakıp gitmenin dehşeti... Savaşın acılarının, insanın trajedisinin resmini yap deseler, ölen annesine solgun bir gül koklatmaya çalışan çocuğu çizerdim.
Reklam
"Köpeği öldürsünler, çocuğu da toplama kampına götürsünler diye mi? Savaş bölgesinden kaçmış bir çocuk bu, kaçak bir mülteci, görmüyor musun anne? Cesetleri sahillere vurduğunda herkesin gözyaşı döktüğü çocuklardan... Yaşı, kumsalda uyur gibi yatan o küçük oğlandan biraz daha büyük, bir de bu nasılsa hayatta kalabilmiş, o kadar. Sadece ölü çocuklara acıyor insanlar, öleceklere değil. Mantıklı ol, diyorsun, mantık vicdanı kovar mı anne? "
Engin Sarıtaş
, bir kitap okuduPuan vermedi·248 syf.·
Beğendi
·8 günde okudu
·Okunma: 17 Mart 2025 10:25
·2025 7. kitabı
Reklam