nihal
@nihall__
21 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir çırpıda okunacak ağır eleştiriler , derin anlamlar içeren bir kitap.Okuyupta beğenmedim diyen kimseye rastlamadım ve kendi adıma okumakta geç kalmış olmama üzüldüm.Kitabı okurken hissettirdiği duygular hiç yabancı gelmiyor aslında.Hangi siyasi ideoloji olursa olsun iktidara gelenler hep daha eşit, daha adil, daha yaşanılır bir ülke vaadiyle koltuklarına otururlar lakin koltuğun büyüsümüdür yolda ilerlerken verilen sözlerin unutulmasındanmıdır bilinmez vadedilen yönetimle taban tabana zıt bir hal alır giderek herşey bir de bu düzen o kadar tıkırında ilerler ki insanlar zaten ortada verilmiş bir söz olmadığına aslında adil olanın tamda bu yaşadıkları olduğuna gözü kapalı güvenirler. Oysa bir fikir bir ideoloji gerçekten özümsenmiş olsa unutulurmu hiç o sözler. Hangi fikir olursa olsun ilk önce fikrin sahibi tarafından benimsenmeli ki bu fikir her zaman canlı kalabilmeli bizimle yaşayabilmeli.Kitapta tüm bunlara o kadar güzel değinilmiş o kadar yerinde eleştiriler yapılmışki etkisinden uzun süre çıkamayacaksınız.Keyifli okumalar dilerim.
Reklam
Emekle, alın teriyle kazanılan ekmeğin bölüşüldüğü, insanların yediği ekmekten önce emek vermiş olmaktan yaşadığı hazla doyduğu, gülüşmelerin, şen şarkıların tarlalarda yankılandığı bir köy ve bu köydeki masum insanların hayatlarının tamda ortasına düşen bir savaş.
Savaşın bütün yakıcılığıyla derinlemesine anlatıldığı bu kitap yine Cengiz Aytmatov'un akıcı anlatımı, insana evet bende oradaydım dedirten cinsten betimlemeleriyle yine bir solukta okunacak kitaplarından biri olmuş.
Savaşın yaşandığı donemde yarattığı yıkımın aslında savaş bitincede yıllarca, nesillerce sürdüğünü, başlayıp bittiği zaman aralıklarında aslında bitmediğini, bitmeyeceğini derinden hissederek yüreğim parçalanarak okudum ve herkesinde derinden etkilenerek okuyacağına eminim iyi okumalar.
Demiri nasıl tavında dövmek gerekiyorsa, çekiç darbelerini nasıl soğutmadan indirmek gerekiyorsa, her kelimeyi de öyle tam zamanında söylemek gerekiyordu. O anı geçirince söz soğuyor, katılaşıyor, insanın yüreğine taş gibi oturuyor ve bu ağırlığı kaldırıp atmak hiç de kolay olmuyordu.
Sayfa 75
Reklam