Nihan
@nihansmetanoia
Bittiği için derinden üzüldüğüm bir kitap okumayalı uzun zaman olmuş. “Kesinlikle bunun hakkında yazmalıyım.” dedirten bir kitap oldu amma velakin keramet kitaptan çok yazarda! Kitabın konusu şöyle ki, Feribe isimli baş karakterimiz aşık olduğu adamla ayrılma sonucu girdiği depresyonun içerisinde hem sevgilisinin ve yaşadıklarının yasını tutmakta hem de kocasını aldatmış olmanın verdiği suçlulukla boğuşmaktadır ki durum onun için içinden çıkılamaz kapkaranlık bir hal alınca son çare kendisini Mazi İmha Merkezi’nde bulur... Hikaye de buradan sonra gelişiyor.
Yeri geldi heyecanlandım, “acaba ne olacak?” diye hızlı hızlı ve merak içinde okudum, yeri geldi karakterlerle ve özellikle Feribe ile bağ kurdum, çok yerin altını çizdim, çokça güldüm, çokça üzüldüm ve acaba gerçekten Mazi İmha Merkezi olsaydı nasıl olurdu diye düşündüm... Karakterin zihnine karışmışım gibi hissettiğim, bağ kurduğum kitapları çok seviyorum. Nermin Yıldırım inanılmaz şahsına münhasır bir yazar. Bu denli derin, üzücü ve can sıkıcı konuları, mizahıyla ustalıkla yoğurmuş. Evet yanlış duymadınız, kitap sıklıkla mizahi ögeler içeriyor. Ve kitabın dili bana “bu yetenek başka bir şey değil.” dedirtiyor. Akıp giden bir dili var ve karakterler vasıtasıyla yazarın da içtenliği içinize işliyor. Bana çocukluğumda okuyup çok sevdiğim bir kitabı hatırlatıyor samimiyeti, hangisi olduğunu bulamıyorum. Nermin Yıldırım’ı keşfettiğim için mutluyum. Bu kitap bana arkadaş olmuştu, diğer kitaplarını da okumak için sabırsızlanıyorum.
Hayatımın tamamen kafa dağıtmak için bestseller okumak istediğim bir döneminde instagramda çok sık rastladığım ve romantizm kitabı olduğunu düşündüğüm bu kitaba başladım ama kitap tam olarak beklediğim gibi bir romantizm kitabı değil. Ana konu olarak aile içi şiddet ve istismara parmak basıyor.
Ana karakterimiz Lily, hayatı boyunca babasının annesine şiddet uygulamasına şahit olarak büyümüş biri. Babasının ölümünün ardından oldukça umutsuz ve kırılgan bir vaziyette bir evin çatısına çıkıyor ve orada Ryle adında bir adamla karşılaşıyor. Bir müddet sohbet eden Lily ve Ryle’ın sonrasında yolları tekrar kesişiyor, birbirlerinden hoşlanıp sevgili oluyorlar. Ve sonra Lily’nin çocukluk aşkı, Atlas karşısına çıkıyor. Hem Lily’nin geçmişini, Atlas ile yaşadıklarını okuyoruz, hem de şimdiki zamanda Ryle ile olan ilişkisini.
Öncelikle, kitap boyunca Ryle’dan nefret ettim. Çatıda ilk tanıştıkları gün Lily’e onunla birlikte olmak istediğini söylemesi ve sonrasında “Lütfen benimle yat. Söz veriyorum bir kez olursa bir daha istemeyeceğim.” diye diz çöküp yalvarabilmek için 29 daire dolaşıp Lily’i bulmaya çalışmasından itibaren Ryle’ı aşırı pathetic bulup hiçbir sempati besleyemedim.
Lily Ryle’dan hoşlandı çünkü Ryle scrubs giyen seksi ve zengin bir beyin cerrahıydı. (?)
Burada bana ne gibi bir aşk ve sevginin geçmesi gerekiyordu bilmiyorum ama hiçbir şekilde geçmedi. Lily şiddete maruz kalmasına rağmen Ryle’ı iyi yönlerini düşünüp terk edemiyordu ama o esnada Ryle’ın okuyucuya aktarılan tek bir iyi yönü yoktu. Yaptığı “iyi” olarak düşünülebilecek şeyler bare minimum şeylerdi zaten. İkisi arasında bir duygusal derinlik hissedemedim. İlişkilerinin cinsellik harici olan kısmı hiçbir şekilde yansıtılmadığı için olabilir.
Kitabın ilerleyen bölümlerinde Lily, Atlas ile karşılaştığında,
