Nihan Özdamar
@nihonch
64 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Duyguları Kabul Etmekİlişkiler
Çocukların duygularını kabul ettiğinizde, onların söylediklerini harfi harfine tekrar etmenize gerek yoktur. Eğer bunu yapıyorsanız, çocuklar bunu hemen anlarlar ve sizin samimiyetinizden şüphe duyarlar. Empatik bir dinleyici olmanın bir sürü farklı yolu vardır:
Onların söylediklerini farklı bir şekilde ifade edebilirsiniz. Bazen basit bir eş anlamlı sözcük kullanmak yeteridir, böylece yanıtımız kulağa çok mekanik gelmeyecektir.
Ayrıca çocuğun ifadesini bir soruya çevirerek onu daha fazla bilgi vermeye teşvik edebilirsiniz. Bu, sert ve sorgulayıcı "Neden? Sorusundan iyidir.
Bazen çocuklarımızı neyin rahatsız ettiğini öğrenmek için dedektif gibi olmalıyız. Çocuklar anlamadığımız cümleler kurduklarında, söylediklerini tekrar etmek ya da farklı şekilde ifade etmek onları daha fazla detay vermeye ikna etmeninden iyi yolu olabilir. Ya da yargılama içermeyen kısa bir cevap verebilirsiniz, "Anlıyorum... Hımmmm...Oooo...Yaa" Bu, çocuklarınıza onlara duyduğumuzu gösterir ve onları size daha ayrıntılı bilgi vermeye teşvik eder. Onların duygularını adlandirabilirsiniz. Çocukların duygularına isim vermek, onların duygularını daha açık kılmaya, anlaşılmış olduklarını hissetmelerine, kızgınlık ve utanç gibi duyguların normal ve kabul edilebilir olduğunu anlamalarına yardımcı olur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Duyguları Kabul Etmekİlişkiler
Çocuklar bizden yapamayacağımız yada yaomak istemediğimiz bir şey istediklerinde, hemen bize meydan okuyacaklarını düşünürüz ve bizden onu istedikleri için çocuğa kızarız. Eğer davranışları, duygularla karıştirirsak o zaman kabul etmek zor olur. Istediği birşey olmadığı için çocuğun yaşadığı hayal kırıklığı yada kızgınlık onu kötü yapmaz. Onun istediğini reddedebileceğiniz birşey olarak görürseniz, kabul etmeyi çatışmadan kaçmak için kullanabilirsiniz.
Davranışları kabul etmeseniz de duyguları kabul edebilirsiniz. Istediği şeyi ona vermeden ve vermediğiniz içinde kötü hissetmeden, çocuklarınızın bir şey istenmesine izin verebilirsiniz. Bazen çocuğunuz istedigi bir şeyi alamadığında da bu durumu tolere edebilir çünkü bunu istemeye hakkı olduğunu kabul etmeniz önün için yeterli olacaktır.
Duyguları Kabul Etmekİlişkiler
Annesi nasıl yanıt vereceğini bilemediği için "Yaa? diyerek zaman kazandı. Bu kısacık muhteşem ifade ("hmm" ifadesi de aynı şekilde işe yarar!) Hayat kurtarıcı olabilir, özellikle ne diyeceğimizi bilmediğiniz durumlarda. Bu tarz ifadeler otomatik cevaplar vermek yerine size hem zaman kazandırır hem de "Evet seni duyuyorum, lütfen devam et" demenin başka bir yoludur. Çocuğun bizim onu dinliyor olduğumuzu fark etmesini ve anlatmaya devam etmesini sağlar. Bize de çocuğumuzun canını sıkan şeyi anlamak için değerli olan bir bilgi edinme şansı verir.
Duyguları Kabul Etmekİlişkiler
Kendi duygularımız devreye girdiğinde çocuklarımızın duygularını kabul etmemiz kolay değildir eğer bunu yapanilirsek onların kendilerini ifade etmelerine ve duygukarıyla başa çıkabilmelerine yardımcı olabiliriz.
Duyguları Kabul Etmekİlişkiler
Çocuklarımız bize fiziksel bir acıyla geldiklerinde ne yapacağımızı biliriz. Hemen yarayı temizleyip üzerine yarabandı yapıştırırız. Fakat duygusal bir acıyla geldiklerinde işimiz zorlaşır. Tıpkı fiziksel yaraların hemen iyileşmesini istediğimiz gibi duygusal acılarının da hızlıca "düzelmesini" bekleriz. Üzgün olduklarında çocukları rahatlatmaya çalışırken istemeden onların duygularını yok sayabiliriz..
Çocukları içinde bulundukları olumsuz durumdan çıkarmayı istememiz gayet doğaldır. Fakat bunu yaparken genellikle onların daha mutsuz hissetmelerine neden oluruz çünkü bizim tepkimiz onlara anlaşılmadıklarını gösterir. Onların duygularını reddettiğimizfe onların ne hissettiğini umursamadığımızı düşünürler. Sonrasında; öfkelerini, rahatsızlıklarını ve hayal kırıklıklarını bize yansıtırlar.
Kabul etmek sevgiden ve iyi niyetlerimizden daha fazlasıdır. Farkındalık ve beceri gerektirir. Çocuklar şiddetli duygular içindeyken, onlarla kurduğumuz empati onların bizi kendi taraflarında görmelerini sağlar.
Onların mutsuz olmalarına engellemeye çalışmak doğaldır ancak yapmak istediğimiz şeyle ilgili amaçları ve sebeplerimizi tekrar düşünmeliyiz. Duygularını reddederek ya da onlara karşı çıkarak onları rahatsız eden şeylerin "hemen yok olup gitmesine" çabalamak yerine, çocuklarımız için yansıtıcı gibi olmalıyız. Peki bana nasıl yapabiliriz? Kendi kendimize şu soruyu sorarak başlayabiliriz: "Bu durum benim başıma gelseydi ben nasıl hissederdim?" Onların duygularını yargılamadan kabul ettiğimizi onlara göstermek için sözlerimizi başka bir şekilde ifade edebiliriz. Bize onlarla kurduğumuz empatiyi sözcüklerle ifade etme olanağı vermesi kabul etmenin gücüdür.
Empatik bir şekilde tepki vermeyi öğrenmek, çocukların kendilerini daha yeterli hissetmelerinde öncelikli ve gereklidir. Bu