"Sorun belki de doğum için duyduğum sevinci ölüm için de hissedemememde." diye düşünüyorum. Bunu bir daha düşünüyorum. Sonra "Belki de sorun ölüm için tuttuğum yası doğum için de tutmamamda." diye düşünüyorum. Düşündükçe kafam karışıyor. Kafam karıştıkça düşünüyorum. Düşündükçe doğup doğup ölüyorum. Ölümden sonrasını bilmediğimin farkındayım. Ama doğumdan öncesini de bilmediğimin farkında değilim. O yüzdendir hayata dair bitmek bilmez histerim. Kendimi biri zannettiğim için düştüğüm derin kuyuda alamadığım nefes benim kendi kafesim.