Yalnız hissediyordum ama geçecekti. Bu geçebilecek bir şeydi. Üzülmeye gerek yoktu. Yalnızlığımı gün be gün yenecektim. O kadar kalabalık olacaktım ki yalnızlık kelimesi bir daha lügatimde yer bile almaya utanacaktı.
Üstümde çok değişik bir sakinlik var, kafamın içi deliriyor ama sakin sakin duruyorum. Hiçbir şeyin yolunda gitmeyişini mi kabullendim, yoksa kusursuz bir sinir krizi öncesi sessizliği mi ayırt edemiyorum…