İki insan bir araya geldiğinde, yan yana açan iki nilüfer gibi olmalı. Her biri kalbinin altın özünü açmalı; gökyüzünü, bulutları, suyu yansıtmalı.
Her insan şu veya bu şekilde yumuşamayı öğrenir. Kimi kaza geçirir, kimi ölümcül bir hastalık, kimi ayrılık acısı çeker, kimi maddi kayıp. Hepimiz kalpteki katılıkları çözmeye fırsat veren badireler atlatırız. Ama kimimiz bundaki hikmeti anlar ve yumuşar, kimimiz ise ne yazık ki daha da sertleşerek çıkar.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Anı yaşamadıktan sonra geleceğe dair hayal kurmanın ne anlamı olabilirdi ki?
Yaşanamayan duygular, söylenemeyen sözler ve atılamayan öfkeler hep bedenimizin içinde bir yerlerde hastalık olarak karşımıza çıkıyor.
Toprak altına evlat gömen birinin yeryüzünde tat alabileceği bir şey olabilir mi?