Nilüfer Odabaşı
@niluferodabasi
Kişisel gelişim kitapları bana sürekli aynı şeyleri tekrar eden, çok iyi bildiğimiz konuları okura göre daha ustaca bir dille anlatan kitaplardan ibaret geliyor. O yüzden çok tercih ettiğim bir tür değil. Belki de gerçekten iyi bir kişisel gelişim kitabına denk gelecek kadar şanslı değilim.
Ama insan kendini ruhen de tamamlamalı. Bu yüzden gerçekten sağlam bir dille yazılmış, tekrara düşmeyen, insana farkındalık yaratacak kitap ve yazar aramaya başladım. (Tekrara düşmeyen kısmında yine hayal kırıklığına uğradım, belki de yazar konuyu daha iyi anlayabilmemiz için bu şekilde anlatma gereği duydu, bilemiyorum).
Mark Wolynn, kitabında travmalarımızın; bırakın çocukluğumuzu, nesiller öncesinden bize aktarıldığından bahsediyor. Bu demek oluyor ki hiç adını sanını bilmediğimiz insanların travmalarını farkında olmadan taşıyoruz. Kulağa biraz korkutucu geliyor ve birkaç nesil sonrasını düşünmek bile istemiyorum. Kitapla beraber geçmişe yolculuk yapıyoruz ve travmalarımıza, korkularımıza sebep olan olayları tespit etmeye çalışıyoruz. Peki tespit ettikten sonra bu kadar kolay mı travmayı yenmek? Tabii ki hayır... Tek şaşırdığım nokta bu oldu diyebilirim, yazar verdiği örneklerle hemen olayı mutlu sona bağlamış, birey farkındalık kazansa bile travmayı hemen yenmesi şaşırttı doğrusu. Mantıklı da gelmedi maalesef. Eğer gerçekten bu kadar kolaysa, bizde ne yapıp edip nesiller öncesini araştırıp bütün travmalarımızı yenelim. Gerçekten hepimizin ihtiyacı var buna.
Epigenetik, nörobilim ve hücresel biyoloji gibi birçok kavrama yabancı olduğum için bu tür kitaplar benim için biraz sıkıcı ilerliyor. Ancak psikoloji öğrencisiyseniz ya da ilgi duyduğunuz bir alansa sizin için daha akıcı ilerleyebilir. Psikolojiye ilgi duyuyorsanız ve piyasadakilere kıyasla daha farklı bir kitap
Hevesle alıp okumaya başladığım ancak bi o kadar da hayal kırıklığı içinde bitirdiğim bir kitaptı.
Tarihi öğrenmek için o döneme gidemeyeceğimize göre tarih kitapları, diziler/filmler bizim için kısmen yol gösterici olacaktır. Tabi ki bunların yeterli olacağını söylemiyorum. Kendi tarih bilginiz olmadan hiçbir tarih kitabını okuyup yazılanlara körü körüne inanmayın. Çünkü Amin Maalouf gibi objektif olmayan yazarlar bizi etkisi altında bırakabilir.
Elbette ki tarih kitapları, diziler/filmler hayal gücümüzle süslenebilir, ufak tefek eklemeler yapılabilir ancak bunlar gerçeği saptırmamak kaydıyla olmalıdır.
Yazarımız Türkler'i çok basit bir şekilde ele alarak, küçümseyici bir tavır sergilemiş maalesef. Bu durum beni rahatsız etmekle beraber yazarın neden bu şekilde ele aldığına anlam veremedim. Örneğin;
- Şu Türk'e de bak sen! Daha çadırından yeni çıktı! Düne kadar babası atası kim bilir hangi putun önünde secdeye varıp sancaklarına da hangi domuz suratlarını çiziyorlardı! En asil soydan gelen Emirülmümin'in kızını istemeye nasıl cüret edebilir? (syf.51)
Şaşkınlıkla okuduğum satırlardan yalnızca biri...
Kitabın ilerleyen sayfalarında ise ABD hayranlığı ve ABD'ye yönelik övgü dikkat çekmektedir.
Biz farkında olamıyoruz belki ama bilinçaltına "BİLİNÇLİ OLARAK" yerleştirilen bu tür şeyler ileriye dönük bizde kalıcı etki bırakıyor.
...
Bu tür tarih kitaplarını okurken kısıtlı sayıda yazarla ve kitapla yetinmeyin lütfen. Yazarın kim olduğunu, siyasi görüşünü, fikirlerini, yaşadığı coğrafyayı iyi araştırın. Çok kitap okuyun, gerekirse ilgili konuya yönelik detaylıca araştırma yapın. Aksi takdirde okuduğunuz her kitapla birlikte rüzgârda savrulan yaprak gibi olursunuz.
Bilinçsiz bir okuyucu bu kitabı okuduktan sonra o kadar övdükleri Türkler bu muymuş ya? diyebilir.
Türkler
Miras romanı bireyin iç dünyasını, tramvalarını oldukça başarılı bir şekilde ele almıştır.
Kitapta konu mirasın paylaşılması gibi gözükse de altında yatan nedenleri ilerleyen sayfalarda görüyoruz. Perde arkasını tüm gerçekliğiyle ele alıyor yazarımız. Ve ne yazık ki kahramanımıza hak veriyoruz, belki de ona acıyoruz, üzülüyoruz.
Kendi çocukluğumuza iniyoruz. Nasıl bir çocukluğumuz vardı? Tramva yaşadık mı? Kim yaşattı? Etkisi hâlâ devam ediyor mu? İnsanın çocuklukta yaşadığı tramvaları ilerleyen yaşlarda hayatının her noktasında etkisini gösteriyor, hayatına şekil veriyor. Ve sonrası çıkmaz sokak...
Peki ya aile nedir?
İnsan en büyük darbeyi ailesinden mi alır? Eğer öyleyse aile kavramının önemi nedir? Niye vardır? İnsan neden kendi kabuğuna çekilir? Neden affedemeyiz onları? Gaddar olduğumuz için mi, yoksa kibirden mi?
Ya da bizde açtıkları korkunç yaralar yüzünden mi?
Yaşadığı her şey ona yara olup, hayatının belli dönemlerinde asla kabuk bağlamayan, kanayan, durmadan kanayan yara...
Aslında hepimizin büyük küçük demeden tramvaları var. Toplum baskısı, aile faktörü, okul faktörü, çevre faktörü... Sadece bu kadar ağır değil.
Ve maalesef ki bizde hayatımızın ilerleyen dönemlerine bunları taşıyoruz. İçimizde kapanmayan yara olarak kalıyor.
...
O yüzden psikologlar kişinin geçmişine iner, çocukluğuna... Nasıl bir çocukluğu vardı? Aile fertleriyle ilişkileri nasıldı? Sustuğu ve içinde bastırdığı duygular nelerdi? Kime neyi anlatmak istedi de anlatamadı?
Kitapta bu soruların cevaplarını bulacağız.
O yüzden iyi bir ailede, güvende, sağlam ilişkiler kurarak büyümenin ne kadar önemli olduğunu anlıyoruz.
Umarım hiçbir çocuk, tramvalarını anlatamayacak, onları hayatına taşıyıp, hayatı zehir olacak şeyler yaşamaz. Ve onu anlamayan, inanmayan, suçlayan ebeveynlere sahip
Sofie'nin Dünyası
Felsefe benim için her zaman karışık ve anlaşılması zor bir ders oldu. Ancak bu kitapla önyargımı biraz kırdım diyebilirim. Belki eğitim-öğretim hayatımızda felsefeye gerekli önemin verilmemesinden ve doğru yönlendirilmememizden dolayı olabilir. Felsefem çok iyi değil, kitabı daha detaylı bir şekilde inceleyip eleştirecek, iyi ya da kötü yanlarını söyleyebilecek bilgiye de sahip değilim maalesef. Ancak kısaca gözlemlerimden bahsetmek istiyorum. Kitabın felsefeye giriş niteliğinde güzel ve yeterli olduğunu düşünüyorum. Felsefeye ilgi duyan, merak eden herkesin rahatça anlayabileceği nitelikte, güzel bir başlangıç olabilir. Roman olarak yazılması da çok hoşuma gitti doğrusu. Salt bilgi verip, ağır bir dili olsaydı 576 sayfa benim için çekilmez olabilirdi. Filozofların hayatından kısaca bahsedip, örnekler vererek daha basit hâle getirmiş yazarımız. Yazarın kurgusu, olayları birbirine bağlaması da gerçekten üstün hayal gücü gerektiriyor.
Keşke kitabı daha önce okusaydım dedim doğrusu. Ve keşke eğitim-öğretim hayatımızda daha doğru yönlendirmeler yapılsa da böyle derslere önyargıyla yaklaşmayıp, hayatı gerçekten sorgulasak...
Keyifli okumalar...
Huzurlu Okumalar! Tabii böyle bir şey mümkünse...
Alıntılarıyla beni cezbedip, okumak için sabırsızlandığım bir eserdi. İlk sayfalarda keyifle okusam da ilerleyen sayfalarda yazarın umutsuz ve melankolik hâli biraz sıktı doğrusu. Her cümlenin üzerine detaylıca düşünmeye iten bu eser; imge, mecaz anlam ve sembollerle bize beyin fırtınası yaptırıyor. Dolayısıyla bu eseri aradan çıksın hesabıyla değil de sakin kafayla üzerine düşünerek okumanızı tavsiye ederim. Ve eğer depresif bir ruh hâlindeyseniz lütfen biraz erteleyin, zira size iyi gelmeyecektir. Bu kitabı anlamak; sağlam kafa ve iyi bir psikoloji istemektedir. Kitabı okuduğumda "ben ne okudum ya" dedim. Okumakta zorlandığım nadir kitaplardan biriydi. Ruh sağlınızı ve umudunuzu hep diri tutun, çünkü yaşadığımız müddetçe hep ihtiyacımız olacak. Keyifli okumalar...