Nima yaşı ilerledikçe toplumdan kopar ve kendi yalnızlığına gömülür.
Furuğ'un şiirini günümüz Farsça şiirinin ve Nima'nın basit bir devamı olarak görmek kanımca eksik olduğu kadar hatalıdır ve büyük ölçüde Furuğ'u tanıyamamanın ötesinde ona yapılan bir haksızlıktır. Haksızlıktır; çünkü o, oturduğu pencereden görülenleri, nasıl gömemiz gerektiğini bize anlatmak için çok acılar çekmiştir. Onun acısı İran kadınının asırlar boyu çektiği acıların tümüdür. Onun acısı İran insanın acısıdır. Onun acısı, ererkil diktatörlüklere, umutsuzluklara, haksızlıklara karşı duyulan acıdır; yaşanması gerekenlerin yaşanamamasının acısıdır. Onun acısı aşkın acısıdır.
Reklam
Nima Yuşiç, "Ey inaanlar" şiirinden
Ey huzur içinde geniş sahilde
Ekmekleri sofrada, şık entarileri tende olan insanlar!
Bir kişi var işte suda sizi çağıran...
Qalb dardi eskirgan sayin unutilib boradi, deyishadi. Yoʻq, dard nima, dard alami, shavqi nima – bilmaganlarning gumrohligi bu!
Reklam