Aslında hepimiz birbirimiz gibiyiz. Yaşadığımız bu acımasız zaman ve zeminde herkes kendini nasıl hissediyorsa biz de öyle hissediyoruz. Yalnızız, çağı anlamaya çalışmaktan vazgeçtik, hayattan aşırı yorgunuz ve depresyonun kucağında oturuyoruz.
Bir gardiyan gibiyim odadaki insanların arasında, çığlık atmayı bilmeyen bir gardiyan. Sessizlik, küskünlüktür diye düşünürdüm. Belki de onlar aşk olduğunu düşünüyorlar.
Demek ki aşk insanı nefessiz ve sessiz bırakıyor.