Kimsenin benim dertlerim en haberi yoktu... Yalnızlığımdan... Kalabalığımdan... En yakınımdakileri düşman edinmeye başladığımdan... Zaman akıyor ve ben hala pencerenin önünde duruyordum hayatla nasıl başa çıkacağımı düşünerek.
O gece ilk kez öylesine büyülenmişçesine hissettiğim o güçten beslenerek yaşıyorum. Beni nereye sürüklediğini sorgulamıyorum: Belki başkalarının günah diye adlandırdığı bir başka uçuruma, belki de yüceliklere sürükleyecek. Bunu bilmiyordum, bilmek de istemiyordum.
Çünkü sadece kendi kaderlerini bir gizem olarak yaşayabilenlerin gerçek anlamda yaşadıklarına inanıyorum.