Batan kırmızı güneşe güveniyorum,
Yapraksız kasım ağaçlarına.
Cuma akşamını bekliyorum,
Pazartesi sabahı korkusuzca.
Ancak insanlara güvenilmiyor
Doğaya, ağaçlara olduğu kadar.
Geri gelecek misin acaba,
Gideceğinden eminim yalnızca.
Reklam
Bizde vicdan da, mide de yoktu. Allah affetsindi.
İnsanların çoğu, itirafın yerine iddiayı, acziyetin yerine öfkeyi, çaresizliğin yerine avuntuyu koyarak öldürüyorlar vakitlerini.
Bilincim ve vicdanım, zihnim ve gönlüm, aklım ve kalbim, fikrim ve hissim... her bakımdan eşitlenmişti. Kişisel ekinoksumu yaşıyordum.
Şiir şiir olalı böyle şiirsizlik görmemişti.
Sayfa 22
Reklam