Nisa Yeliz
@nisayeliz
“İçimde biriken hislerin birdenbire patlayarak beni zerreler halinde dağıtacağından korkuyorum.”
Da vinci Şifresi
Louvre müzesi müdürünün gizemli cinayetinin ardından simgebilim profesörü Robert Langdon soruşturmayı çözmesi için olay yerine götürülür.Çünkü müdür arkasında sembollerle dolu gizli bir mesaj bırakmıştır. Ajan Sophie Neveu'nda soruşturmaya katılmasıyla işin rengi değişir Bu ikilinin çözmesi gereken bir gizem ve ajan Sophie'nin yüzleşmesi gereken bir gerçek vardır. Bu ikili yüzlerce yıllık bir tarihi ortaya çıkaracaklarından habersiz, müze müdürünün ardında bıraktığı şifreleri çözmeye başlarlar. Ve olaylar akıp gider.
Benim yorumuma gelelim. Öncelikle bu benim Dan Brown'dan okuduğum kitap. Şu ana kadar hiç okumamış olmaktan çok rahatsızdım. Bu sebepten ötürü mutluyum. Kitap çok sürükleyici bir macera kitabı olmasının yanı sıra birçok tarihi bilgi barındırıyor. Hristiyanlıkla ilgili bir tarihten bahsediyor. Yazdığına göre Hristiyanlığın tarihi günümüzde bilinenden oldukça farklı. Aslında Hz. İsa Magdalalı Meryem ile evliydi ve Hz. İsa'nın soyu devam ediyor. Yeni Şu an Hz.isa'nın soyundan insanlar var. Bu inanca kutsal kâse adı veriliyor. Magdalalı Meryem'in mezarı yani kilit taşı şu an saklı.Çünkü mezarın ortaya çıkması demek bu gizli tarihin de gün yüzüne çıkması demek. Bu bilgileri ise Sion tarikatı adında bir tarikat saklıyor.Bu tarikatın geçmişte günümüze birçok üye ve temsilcisi olmuş. Newton, Victor Hugo , Leonardo da Vinci gibi isimler bu tarikatın geçmişte bildiğimiz temsilcileri. Yani günümüzde var olan birçok eserde kutsal kase inancı gizliden gizliye sembollerle anlatılıyor. Mesela Hugo'nun eseri Notre Dame'in Kamburu bu eserlerden biri imiş. Ben bu eseri okumuştum ama buna yönelik bir nokta hatırlamıyorum, internette de araştırdım aynı şekilde bir şey bulamadım Yine Da Vinci'nin Eseri Son Akşam Yemeği tablosu da bu inancın temsilcilerinden.
Burak Oral isimli okura yanıt verildi
Nisa Yeliz
Teşekkürler.
Reklam
Herkesin Okuduğu O Kitap!Edebiyat
Bu kitap yorumunu Instagram'daki "alintilarlayasiyorum" profilimde de okuyabilirsiniz: instagram.com/p/CkSy3Jstfze
"Ne, hâlâ Şeker Portakalı'nı okumadın mı?! Sana inanmıyorum!" diyenler için müjde... Bu zamana kadar okumadığım için utandığım bu kitabı sonunda okudum!
Bu incelemenin altına yazılan her yoruma karşılık olarak çocuklar ve gençlerin yaşlarına uygun ve kendilerini geliştirebileceği harika kitaplar önerdim. O yüzden kitap önerisi alabilmek için yorumları inceleyebilirsiniz.
Siz ilk olarak okumaya nasıl başladınız? Mesela ben bu kitabın yazarı 
José Mauro de Vasconcelos gibi okumaya kendi kendime başladım. Okumak derken ise alfabe ya da ana dili öğrenmekten bahsetmiyorum. Gerçek anlamda içinden gelerek kitap okumayı ve onları içselleştirebilmeyi kastediyorum.
Ailemden kimse kitap okumazdı, hâlâ da okumuyorlar zaten. O yüzden aileleri okuyan insanlardan oluşan çocukları hep kıskanmışımdır. Kitapla büyüyen, hayatı okumak ve sorgulamaktan ibaret olan insanlardı bunlar benim için. Kendi içimde ise her zaman bir yönüm eksik kaldı. Fiziksel ve maddi ihtiyaçlarım bir şekilde karşılanıyordu Zeze gibi, fakat ya duygusal ve manevi ihtiyaçlar?
Bence her insanın kendisine özgü ve sürekli olarak konuştuğu bir şeker portakalı fidanı vardır. Şunu da itiraf ediyorum, ben diğer insanlarla yaptığım konuşmalardan çok kendi kendimle konuşuyorum. Esas deliliğin ise insanın kendi kendisiyle konuşmaması olduğunu düşünüyorum. O yüzden her insanın kendi içinde hayali bir Minguinho'sunun olması gerek...
Ayrıca hadi kabul edin, büyüdükçe gerçek hayatı öğreniyoruz. Yalnızlaşıyoruz. Bilinçlendikçe Zeze'nin sahip olduğu masumiyeti kaybediyoruz. Zeze'nin yumuşak yüreği ise zamanla bu hayat içerisinde sertleşerek saflığını kaybediyor. Zaten bu büyüme aşamasının sancılarını da serinin 2.
José Mauro de Vasconcelos gibi okumaya kendi kendime başladım. Okumak derken ise alfabe ya da ana dili öğrenmekten bahsetmiyorum. Gerçek anlamda içinden gelerek kitap okumayı ve onları içselleştirebilmeyi kastediyorum.
Ailemden kimse kitap okumazdı, hâlâ da okumuyorlar zaten. O yüzden aileleri okuyan insanlardan oluşan çocukları hep kıskanmışımdır. Kitapla büyüyen, hayatı okumak ve sorgulamaktan ibaret olan insanlardı bunlar benim için. Kendi içimde ise her zaman bir yönüm eksik kaldı. Fiziksel ve maddi ihtiyaçlarım bir şekilde karşılanıyordu Zeze gibi, fakat ya duygusal ve manevi ihtiyaçlar?
Bence her insanın kendisine özgü ve sürekli olarak konuştuğu bir şeker portakalı fidanı vardır. Şunu da itiraf ediyorum, ben diğer insanlarla yaptığım konuşmalardan çok kendi kendimle konuşuyorum. Esas deliliğin ise insanın kendi kendisiyle konuşmaması olduğunu düşünüyorum. O yüzden her insanın kendi içinde hayali bir Minguinho'sunun olması gerek...
Ayrıca hadi kabul edin, büyüdükçe gerçek hayatı öğreniyoruz. Yalnızlaşıyoruz. Bilinçlendikçe Zeze'nin sahip olduğu masumiyeti kaybediyoruz. Zeze'nin yumuşak yüreği ise zamanla bu hayat içerisinde sertleşerek saflığını kaybediyor. Zaten bu büyüme aşamasının sancılarını da serinin 2.Nisa Yeliz
İncelemeni okurken bile tekrar duygulandım. Zeze❤️