Seni tanımasam bencilin biri olduğunu söyleyeceğim. Dilim varmıyor, böyle biri olmadığını biliyorum. Bir kere de benim tarafımdan bakmayı dene, uçurumun kenarında duruyorum. Senin yalnızlığının kıyısında. Beni yanına almıyorsun, benim yanıma da gelmiyorsun. Çok sevdiğin bir ayaklarının ayaklarını vurması gibi, bir gün açılacak ve artık acıtmayacak diyorsun, her seferinde yara bere içinde eve dönüyorsun.
Orada gerçekten gözlerinin içine bakmıştın. Kendine bakar gibi. Sana hiç benzemediği halde, bu aynaya bakıyormuş hissi neden? Bunu bir türlü çözemiyorsun.
Mücadelem sonsuz, kararlarım keskin.
Peşlerinde bir ben koşar mı, sen olsa hepsi?
Yolladım gerisin geri, adrese teslim.
Ne yapayım manzarası sen olmayan resmi?