Zaten en yozlaşmış kişilikler kötülüğü ancak bir çıkara dayanıyorsa kabullenirler; gereksiz ve nedensiz bir kötülük bir anormallik gibi tiksinti vericidir.
Hamlet’in dediği gibi , bazen en derinlere gömülü şeylerin gürültüsü topraktan çıkar ve saman alevi gibi havada çılgınca dolaşır ama bunlar bir anlığına kafa karıştırmak için etrafı aydınlatan alevlerdir.