Nursen
@nnnnursennnn
Hayat deneyip yanıldıklarımızdır..
Bildiğim tek şey; hiçbir şey bilmediğimdir.
Şu anda okuduğu kitap
Bugün de Emilie için üzüldük..
Ölü bir bedenin yolculuğu bu. Önce deniz kenarında sonra bir araba bagajında sonra bir otel odasında.. her seferinde de bir başkası eşlik ediyor bu yolculuğa. Emilie'nin asıl serüvenini ise son otuz sayfada öğrenebiliyorsunuz. O ana kadar da bu kıza ne olmuş, kim, ne yapmış soruları kafanızda dönüp duruyor ve hiç tahmin etmeyeceğiniz bir sonla karşılaşıyorsunuz. 112 sayfa su gibi aktı. Emilie'nin ölümle başa çıkma şekli, hayallerinin peşinden koşma azmi ve yaşama sevgisi hayranlığımı kazandı. Ben çok sevdim bu kitabı. Siz de sevin :)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İlk defa beğenmediğim bir kitap için inceleme yazısı paylaşacağım. Zülfü Livaneli'den daha iyi bir kitap beklediğim için belki.. Kitap 68 kuşağı denilen aydın kesimin, dönemin iktidari tarafından gördüğü insanlık dışı muameleyi ele alıyor. Kitabın yazılış amacı iyi olabilir ( ki bunu son söz kısmında açıklıyor yazar) ama sırf yazılmış olmak için yazılan bir kitap hissi verdi okurken. Bölümler arası ve olaylar çok kopuk, duygu eksik, baştan sona insanı alıp götüren, sürükleyen, çarpıcı bir olay yok. Halbuki konu buna elverişli. Kitabı bitirdikten sonra " vay be insanlar aylarca neyi beklediğini, ne suç işlediğini bilmeden hapishanelerde neler yaşamışlar, ne işkenceler görmüşler" dedirtmiyor. O duygu geçmiyor okuyucuya. Sözün özü, konu sıkıntısı çeken çoğu kişinin 'dur bir de darbe dönemini anlatan bir şeyler yazayım, her türlü gideri olur' düşüncesiyle yazdığı bir kitap gibi geldi bana, tavsiye listemde yerini alamadı kısacası.
Beni kaybettin Zülfü :)
Ruha iyi gelen kitaplar vardır. Ne zaman, nerede sizi bulacağını bilemezsiniz ama tesadüf diye bir şey olmadığından o kitabın sizi bulmasının da bir nedeni vardır, anlarsınız. Okurken ufkumu açan , bana değer katan kitapları bir ayrı seviyorum, hayatın çok içinden, her gün şahit olduğumuz bir konu çok akıcı, basit, yalın bir dille anlatılmış. Satır aralarında anlatılmak istenen mesaj Derviş dedenin ağzından, satır arasına gerek kalmadan çat çat dile dökülmüş.
İnsan bazen yolunu kaybettiğinde böyle bir akıl hocasına ihtiyaç duyuyor. Neyseki bu açığı kapatacak bu tarz kitaplar var. Altı boş koca koca cümleler kurmadan, ruha dokunan, lezzetli bir kitap özetle. Keyifli okumalar
Yapısı itibariyle okuduğum en ilginç kitap diyebilirim. 536 sayfa boyunca hiç ara vermeden üçyüze yakın karakterin tanıdık, sağda solda duyduğumuz, şahit olduğumuz, bize hiç de yabancı olmayan hikayesinin nerede ne zaman kesiştiğini anlamadan akıp giden samimi sıcak bir kitap. Dikkatiniz dağılırsa kolayca hikayeden kopabilirsiniz de.
Karadeniz'de bir akıl hastanesi kitabın temel mekanı fakat o mekanla sınırlı kalmayıp geçmişe de gidiyorsunuz. Anlatılan farklı dönemlerin tarihi olaylarına, ince siyasi göndermelere de tanıklık etmiş oluyorsunuz.
Uzun lafın kısası farklı türde bir kitap okumak isteyenler için ideal diyebilirim. Keyifli okumalar..
Ah Maria! Seni okuyup da kendinden bir şeyler bulmayan var mıdır? Bir erkek yazar tarafından yazılmış en güzel kadın karakter olabilirsin ve evet 'Maria Puder olmak' eşittir hayatın ta kendisi..
Kitapta en hoşuma giden özelliklerden bir tanesi yazar Burçin Orhon ile Maria Puder'in karşılıklı konuşma hali oldu. Zaten Sabahattin Ali, karakteri o kadar güzel resmetmişti ki biz Maria'yı yaşayan, kanlı canlı, kendimizden biri olarak görmüştük. Kitabın bu haliyle de Maria'nın gerçekçiliği ikiye katlanmış oldu. Sevilen bir karakteri başka bir bakış açısıyla yeniden hissetmek, onu yeniden anlamaya çalışmak farklı bir deneyim yaşattı.
Kendisini 'yazar' olarak görmeme mütevaziliğini gösteren yazarın aşkla, hayatla ilgili tüm samimi görüşlerinin altına ben de imzamı atarım.
