İnsan kendini ait hissetmediği bir hayatı yaşamaya devam ettikçe nasıl
tamamlanabilir ki? Peki bir insan kendini tamamlayamazsa nasıl eksik yaşar
ki? Çok acı ama sanıyorum ki hepimizin yaptığı tam olarak bu, eksik
yaşıyoruz. Hepimizin hayatlarında bir şeyler eksik ve yaşamaya çalışıyoruz.
Hâlâ karşımdaki boş koltuktasın, penceremin önünde trenle yarışan göçmen
kuşsun, uğradığımız bütün duraklarsın, bilmediğim bütün dillersin, gördüğüm
bütün yabancı yüzlersin, şu karşımdaki tarlada yüzünü güneşe dönmüş
ayçiçeklerisin. Gözümün gördüğü, kulağımın işittiği, dilimin tattığı her
şeysin. Sen nasıl becerdin bilemiyorum ama ben senden hiç gidemiyorum.
Sensiz kalan her şeyi terk edip gidebiliyorum sadece...
sensizliğe alışmam hâlâ mümkün değil gibi
görünüyor. Bunun için daha ne kadar uzaklaşmam lazım bilmiyorum.
Yeterince uzağa gidersem yokluğuna alışabilir miyim? Seni özleyip
durmaktan kurtulabilir miyim acaba?