Ernest Hemingway - Yine Sabah OlduEdebiyat
"Beni seviyor musun?"
"Sevmek mi? Sen bana daha dokunur dokunmaz buz kesiliyorum."
"Bir çaresine baksak bunun."
Şimdi doğrulmuş oturuyordu. Kolumu beline doladım. Bana yaslandı. Gayet sakindik. İnsanı, acaba kendi gözleriyle mi bakıyor, diye düşündüren bir bakışı vardı, o anda bana işte yine öyle bakıyordu. Dünyada herkesin gözleri kapansa bu gözler yine böyle bakar, mütemadiyen bakardı. Sonra, öyle görünüyor ki, sanki dünyada böyle bakmıyacağı hiçbir şey yok gibiydi; hakikaten, korktuğu şeyler o kadar çoktu ki!
"Vallahi, bunun çaresi yok gibi geliyor bana." dedim.
"Bilmem." dedi. "O ıstırabı tekrar duymak niyetinde değilim."
"Birbirimizden uzaklaşalım daha iyi."
"Peki ama, yavrum, ben seni görmek isterim. Bütün mesele sade o değil ki."
"Evet ama, sonu hep buna varıyor."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Palyaço Şiiri
Büyük Saat Öncelikle en sevdiğim ve benim için çok şey ifade eden şiirle başlamak istiyorum. Çünkü bu şiirle başladı benim edebiyata olan ilgim. Her ne kadar şiirin sahibinin Turgut Uyar sanılmasına rağmen öyle olmadığını ve asıl sahibinin bilinmediğini öğrendim. Bu şiiri sevmemin en büyük sebeplerinden biri okurken kendimi çok kez şiirde bulmam. Her okuyuşumda içimden bir parça kopar, hep yeni duygular yaşarım. Bazen okurken ağlarım, bazen gülerim, bazen sinirlenirim. Her duyguma tercüman olur bu şiir.
Bendeki bu duyguları yaşatan kişinin kim olduğunu bilmiyorum ama bu değerli şiirin sahibine sonsuz saygılarımı dile getirmek isterim. Bu garip dünyaya, bu güzel şiirinizi bıraktığınız için kendi adıma teşekkür ederim. Her kalabalığın hatta her evin içinde vardır üzgün palyaçolar. Sadece işlerini çok iyi yerine getirirler, kimse anlamaz onların üzgün olduğunu. Sizi eğlendirmeye, güldürmeye devam ederler ama kendileriyle kaldıklarında işte o iş öyle olmaz. Terzi kendi söküğünü dikemez derler ya, onun gibi bir şey bu da.
Herkese yetebilirler ama kendilerine yetemezler. Herkese yardımcı olabilirler ama sıra kendilerine geldiğinde es geçerler. Bir palyaçoya ihtiyacınız olduğunda hep sizin yanınızda olur ama siz hiç onun yardım çığlıklarını duydunuz mu? Duyamazsınız. Palyaçolar ses çıkarmaz ki duyasınız. Yüzlerine çizdikleri makyajdan da anlaşılması zordur asıl yüz hallerinin. Hep gülüyor gibi görünürler ama belki de ağlarlar pazartesi sabahları.
İşte bu yüzden sevmem palyaçoları. Samimi gelmezler bana. Çünkü ben onları görebiliyorum. Herkese yalan söylüyorlar ve ben yalana tahammül edemem. Bu şiirde de yine görevini yerine getirmiş bir palyaço. Hatta kendine bir yol arkadaşı bulmuş ama yine kendini saklamış, konuşmamış. Ama bu sefer arkadaşı ona tercüman olmuş. BuŞiir
Büyük Saat Öncelikle en sevdiğim ve benim için çok şey ifade eden şiirle başlamak istiyorum. Çünkü bu şiirle başladı benim edebiyata olan ilgim. Her ne kadar şiirin sahibinin Turgut Uyar sanılmasına rağmen öyle olmadığını ve asıl sahibinin bilinmediğini öğrendim. Bu şiiri sevmemin en büyük sebeplerinden biri okurken kendimi çok kez şiirde bulmam. Her okuyuşumda içimden bir parça kopar, hep yeni duygular yaşarım. Bazen okurken ağlarım, bazen gülerim, bazen sinirlenirim. Her duyguma tercüman olur bu şiir.
Bendeki bu duyguları yaşatan kişinin kim olduğunu bilmiyorum ama bu değerli şiirin sahibine sonsuz saygılarımı dile getirmek isterim. Bu garip dünyaya, bu güzel şiirinizi bıraktığınız için kendi adıma teşekkür ederim. Her kalabalığın hatta her evin içinde vardır üzgün palyaçolar. Sadece işlerini çok iyi yerine getirirler, kimse anlamaz onların üzgün olduğunu. Sizi eğlendirmeye, güldürmeye devam ederler ama kendileriyle kaldıklarında işte o iş öyle olmaz. Terzi kendi söküğünü dikemez derler ya, onun gibi bir şey bu da.
Herkese yetebilirler ama kendilerine yetemezler. Herkese yardımcı olabilirler ama sıra kendilerine geldiğinde es geçerler. Bir palyaçoya ihtiyacınız olduğunda hep sizin yanınızda olur ama siz hiç onun yardım çığlıklarını duydunuz mu? Duyamazsınız. Palyaçolar ses çıkarmaz ki duyasınız. Yüzlerine çizdikleri makyajdan da anlaşılması zordur asıl yüz hallerinin. Hep gülüyor gibi görünürler ama belki de ağlarlar pazartesi sabahları.
İşte bu yüzden sevmem palyaçoları. Samimi gelmezler bana. Çünkü ben onları görebiliyorum. Herkese yalan söylüyorlar ve ben yalana tahammül edemem. Bu şiirde de yine görevini yerine getirmiş bir palyaço. Hatta kendine bir yol arkadaşı bulmuş ama yine kendini saklamış, konuşmamış. Ama bu sefer arkadaşı ona tercüman olmuş. Bu