Rukiye Balkaya
@nomore
169 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Sanırım öldüm ben
Anladım ki... Çocukluk her şeyi anlamazlıktan gelerek, her şeyin üstesinden gelebilme çabası idi. Aslında acımasız değildim, çâresizdim. Benim de gözyaşlarım var, nasırlaşmadı henüz vicdanım. Daha ben çocuğum efendi! Yoksa çocukluğumu çâresizliğe mi satıyordum? Bu basit bir adilik olsa gerek, kötülüğün en saf hali? Kendimi çok hırpalıyordum, bütün bunlar çok anlamsızdı. Dükkâna gitmeden, bakkala mı bir uğrasaydım? Eyvah, rahmet de nasıl yağıyor. Potinlerim, çorak topraklar gibi suya hasret sanki öyle bir emiyor ki yağmuru mübarek, üşüyordu hep ayaklarım. Eve gidene kadar buruş buruş oluyordu.
Bakkal hâlâ gelmemişti., tuhaf. İnsanlar neredeydi kaç saattir? Babamın çalıştığı dükkânın kapısı açıktı, rüzgâr ileri geri ittiriyordu kapıyı, garç gurç ses çıkarıyordu. Kimse var mı? Baba orada mısın? Nereye gitti ki acaba? Eve niye gitsin bu saatte? Endişelenmeye başladım. Korkuyordum, deli gibi yağıyordu yağmur. Gitmeliydim ama. İçimi kemiren bir sıkıntı emekliyordu boğazıma doğru. Deli gibi koşmaya başladım, potinlerimin içine sızan sular bana zorluk çıkarsalar da, hiç niyetim yoktu vazgeçmeye. Bir ara gözüm daldı, tökezleyip düştüm, gözlerim karardı; hep su mu sızacaktı potinlerime, kan gidiyordu benden, akşam mı oldu, nedir bu karanlık?
...
Eve geldim, fakat herkes niye burada? Yoksa bir şey mi oldu anneme? Oh, çok şükür yatıyor yatağında, neden ağlıyordu peki? Soğuk giriyordu kırık eski ahşap beyaz pencereden, annem üşümesin diye kâğıt buruşturup sokmaya çalışıyordum. Yine beceremedim, olmadı. Anne, niçin ağlıyorsun? Niye bana boş boş bakıyordu annem? Anne, niçin ağlıyorsun? Niye bana boş boş bakıyordu annem? Anne cevap verir misin? Üstüm başım ıslak, değiştir demeyecek misin? Bak anne! N'oldu? Baba, annem neden böyle ağlıyor, sen niye buradasın, bu kalabalık
