Elif
@noneishere
"herkes ve hiç kimse için"
Türk Dili ve Edebiyatı
İzmit
5 Ekim
23 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
Reklam
"Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama birçoğu bunun farkında değildi ve yine farkında olmadan geldiklere yere gideceklerdi. Bir ruh ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu... Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya, -ruhlarımızla yaşamaya- başlıyorduk. O zaman bütün tereddütler, hicaplar bir tarafa bırakılıyor, ruhlar birbiriyle kucaklaşmak için, her şeyi çiğneyerek, birbirine koşuyordu."
"Etrafınıza şöyle bir göz gezdirin! Gerçek hayat denilen şeyin ne olduğunu, nerede olduğunu bilmiyoruz bile! Kitaplarımızı, hayallerimizi elimizden alsalar, öylece ortada kalakalacağız. Neyi sevip neden nefret edeceğimizi bilemeyeceğiz. Etiyle, kemiğiyle gerçek birer insan olmak bizim için o kadar zor ki!.. Utanıyor, ayıp kabul ediyoruz bunu. Ölü doğmuşuz bizler, uzun zamandır beri canlı olmayan babalar soyundan ürüyoruz, gittikçe hoşumuza gidiyor bu... Öyle ki çok yakında, düşüncelerden üremek için bir yol bulacağız. Bu kadar yeter. Bundan böyle yeraltından bir şey yazmak istemiyorum. Fakat çelişkilerle dolu, hasta ruhlu bu adamın notları burada son bulmadı. Dayanamadı, yazmaya devam etti. Ama biz burada son noktayı koymalıyız."
"Bütün mesele, etrafındakilerin onu tanımamasındaydı ve o da kendini tanıtmak için herhangi bir teşebbüste bulunacak bir adam değildi.Bundan sonra aradaki buzu çözmeye, bu insanların birbirlerine karşı duydukları müthiş yabancılığı gidermenin imkanı yoktu. İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar."