Dilara

Tam kıvrılırken tren ormanla birlikte Gölgesi düştü birden pencereye Adamın yüzüne ağaçlar yansımıştı Adamın yüzünden kırlangıçlar kalkmıştı Kuşlar gittiğinde adam yaşlanmıştı Onun yüzünden yazdım bu şiiri Benim yüzümden terk etmesin kimse diye Bu şehri
Reklam
İnsan uyurken ölümden uzaklaşır, eksik hayatları çalışır
Aşk çağırılır sadece, aaşk! başka bir şey bilinmez Zaman aşımına uğramış bir dosya tadında çığlık Aşkla buluşup kendimizi patlatırız, darmadağınık
Sanki bir yüzyıl geçmiş ve yazmamışım Aşk uykusuna yatmış uyanmamışım Altı kırkbeş sularında yüzüyorum barda Kaybedenler tribinde plase oynuyorum Kaybedecek bir şey yok zaten aşktan başka En doğal haliyle yabancılıktır votka limon soda Az sonra çalacak, sözlerini şimdi yazdığım parça
Bir macera bende, bir mavera adam sende Uyurken iç deniz, gizli bir dehlizde gibiyiz (...) Önce gözler, sonra dudaklarla tükeniriz Bir de bakmışız aynı sahildeyiz (...) Yarın var bugün yokuz öyleyiz Sesim sesini ararken değişir kimliğimiz Nasıl tanırız tenlerimizi eskirken zaman Zamanın yorumunu sadece biz biliriz
Reklam