Dilara
@nothere
2845 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hayatında; bir dev içinde vaka başlar biterse, bu nevi bir başlayış fark etti. Seviyordu. Bu sevgi alı aylık bir yığın hatıradan sonra uçap gidiyordu, iki saatlik, bazen iki senelik bir hatıradan, bir boş hadiseden sonra bitiyordu.
Mektep başlıyor, o da bitiyordu. Düşündü ki lise tahsilini bitirinceye kadar on mektep değiştirmişti. Vasati olarak hepsine birer sene düşüyor. Acaba bütün insanların hayatı da bu şekilde birtakım kopuk, yarım şeritlerden mi ibarettir? Romanlarda olduğu gibi bir başlangıç, bitiş arzu ediyordu. Her yarım şey, yahut her bütün fakat az şey onda inkisarlar, hüzünler yaratıyordu. Fakat yine de düşündü ki bu yarım yarım şeylerdir ki ona yeni yeni yaşamak hamleleri vermiştir.
Fakat ne de olsa Fahri bir maceranın, bir romanın, başlayıp biten bir vak'anın içine kendini atmak istiyordu. Kalktı. Sevdiği kıza bir mektup yazdı:
"Canım,
Toprak en sonunda -insan ölünce üzüyorsa- insanın kendi boyundan bir karış uzun, beş karış enliliğinde, bir buçuk metre derinliğinde, insanoğluna yetişiyor. Ama yaşayan insanın, belki yedi sekiz dönüm, belki de biraz daha fazla bir toprağa ihtiyacı olsa gerek.
İnsanoğlunun en basit, en temiz geçinme yolu, en büyük, en şerefli işi toprak kalmış. Kendi emeğiyle toprağı ekip biçerek, yahut kendinden başka türlü görmediği insanlarla ekip biçerek yaşama tarzı en namuskâr bir çalışma tarzı olduğu bence muhakkak.
Senin toprağı sevdiğini bilirim. Sen basit insanları seversin. Basit, temiz yaşamak, tek gayendir. Ne olur canım? Ne olur? Gel evlenelim. Günün birinde insanların mesut olacaklarını, iyi günler göreceklerini söylerdik. O zaman birbirinden daha güzel meslekler sayar, tahayyül ederdik.
Sen bunların içinde en güzelini, bir sürünün başında çobanlığı seçmiştin. Hemen hemen bütün şairlerin bilmeyerek arzular göründüğü, sever
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·264 syf.··
Beğendi
·2026 16. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 09 Nisan 2026 05:09
"Aydınlık gülüşlerle dört yanın
-Bir vapur uzaklara gidiyordu-
Mavi gözlü çocukların hiçbiri
Benim değil
Küçük sofada ayak sesleri
Düşlerime giren
Ocakta tanıdığım odunların yandığı ev
Benim değil
Yumulmuş koltuğun rahatlığına
Belki dalgın ve istekli kitap okuyorsun
Seni düşündüren kitapların hiçbiri
Benim değil"
Dalları ufku tartan ağaç
Dinlenen koy
Gider ardısıra ışığın
Pencere kapatır kendini güne
Sesi kısılmış şiraz
Hüzne sarılarak büyüyen
Öksüz üzüm
(...)
Eksik kadeh
Özlem sözcükleri
Dokunsan örselenecekler
İzleri ömrümün
Silinecekler masayla
'166
Yollar geçerdi içimden insan sevdikçe
Asırlık yorgunluğunda ninniler
Dünya nimetinden kırıntılar
Asmalarda mor rüyalar ve ağzımda zaman
Yol uyanık yıldızlar uzaktı seni bildikçe
Bir sancıdır yol kaybı ve taşın konuşması
Bir yola kırık kalple gidersin içinde çürüyelim diye
Gölgesi içindedir herkesin bu bir bilmece
İnsanın hınçla düşürdüğü şeylerle insan düşüyor işte
(...)
Bu şehir yer tutmazken bende yeterince
Bir dağ daha taşırım ben böyle sana gelince
77'
Puan vermedi·240 syf.··
Beğendi
·2026 6. kitabı
·23 saatte okudu
·Okunma: 17 Ocak 2026 04:39
Ve artık anlatmak için yeryüzünün tuğlalarını
seni anlatıyorum
abanmak geçiyor içimden gövdenin küllerine
sana çatlarcasına inanıyorum
çünkü kopartarak geliyorsun göğün zağarlarını
canevinde tortop umudu aydınlığın.
Yüzümü kınından çıkaran sensin
pencereyi getiren aklıma
sanki güzmüş
sevecenliğe sarınmak istiyormuş gibi sanki canım
yüzümü sensin biriktiren kitaplara.
