Kendine dürüst olmayan insan güçlü görünür ama içeride sürekli bölünür; dil "iyiyim" dese de beden ve zihin buna inanmaz. İnsanı en çok acı değil, kendi içinde ikiye bölünmek yorar. Gerçek güç, ilk önce kendine doğruyu söylemekle başlar. Kendine karşı dürüst olmak bir zayıflık değil, bir arınmadır; çünkü ancak yıkılan sahte duvarların altından gerçek benliğin çıkabilir. Toplumun öğütlediği "sarsılmazlık" çoğu zaman psikolojiyi eksiltir; oysa bir şeyi adlandırdığında ona hükmedebilirsin.