İkonik Paylaşımlar
@novaastro
548 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Bir insanı her şeyin yaptığın an kendini matematiksel ve psikolojik olarak bir hiçliğe mahkum edersin. Onun sana sunduğu kırıntı halindeki ilgiyle anlık zaferler yaşıyor. O uzaklaştığında ise bir hiçlik krizine giriyorsun. Neden mi? Çünkü kimliğini ve değerini kiraladın. Bu hastalıklı takıntının temelinde yatan ikinci toksik yanılgı ise sahip olma kibridir.
Güzel birini buluyorsun, beyni boş.
Zeki birini buluyorsun, fazla ciddi görünüyor.
Zengin birini buluyorsun, saygısız.
Çalışkan birini buluyorsun, senin için hiç vakti olmuyor.
Ciddi birini buluyorsun, eski sevgilisi sürekli arıyor.
Mütevazı birini buluyorsun, iflas etmiş.
Sorumlu birini buluyorsun, romantik değil.
Eğitimli birini buluyorsun, her zaman haklı olduğunu düşünüyor.
Cahil birini buluyorsun, onu düzelttiğin her seferinde öfkeleniyor.
Akıllı birini buluyorsun, her seferinde yalan söylüyor.
Evren hayatının merkezindeki insanı sana sonsuza dek bir eşya gibi zimmetlemedi. Onun üzerinde hiçbir mülkiyet hakkın yok. Onun duyguları, değişimleri, gitme ya da kalma arzusu tamamen senin hiyerarşinin dışındadır. Bunu kabullenmemek, kasırgaya kılıç çekmek kadar ahmakçadır. Onu düşündükçe, onun eylemlerini aklında zincirlemeye çalıştıkça aslında o zincirin diğer ucunu kendi boynuna doluyorsun.
Aklında senaryolar kurarak, geçmişteki hataları deşerek ya da geleceği tahmin etmeye çalışarak bir güç elde ettiğine inanıyorsun. Ama aslında yaptığın tek şey kendi yaşam enerjini bir kara deliğe akıtmaktır.
Tek bir gücün var. Kendi iç kalen. O insan senin hayatının oksijeni değil. O kişiyle tanışmadan önce de tamdın. Nefes alıyordun. Bugün kendi isteğinle boynuna taktığın o duygusal köleliği çıkarıp at. Aklını başkalarının çöplüğü yapmaktan, bir başkasının eylemlerinin dilencisi olmaktan vazgeç. Merkeze kendini koymanın, iradenin zaferini ilan etmenin vakti geldi.