E.
@novaatlantis
ouroboros*
İyi aile, çocuk’u, yani yeni’yi öldürmeyen,
çocuğun doğmasına, var olmasına, gelişmesine engel olmayan, onu besleyen ailedir. İyi aile, çocuğun serpilip büyümesine, “ayrı” olmasına imkan tanıdığı halde hala çocuğun ailesi olabilen, ona ailelik edebilen ailedir. İyi aile çocuğa “Senin için iyi olanı ben biliyorum. Ben aileyim.” demeyen ailedir. Ailelik taslayan hiçbir aile iyi aile olamaz. “Ama ben Anne’yim!” diyen hiçbir anne iyi olamaz. Hatta “Ben Anne'yim!” demeleri, hiçbir zaman iyi anne olmadıklarının kanıtıdır.
Reklam
Bir çocuğu dünyaya getirmek ve gereğini yapmamak nasıl mazur görülebilir? Çocuk, bir oyuncak ya da kedi yavrusu değildir; potansiyellerini geliştirmesi için büyük miktarda sevgi, ilgi, bakım isteyen bir ihtiyaçlar yumağıdır. Buna hazır olmayan insanlar, çocuk yapmamalıdır.
Çocuk olsun olmasın herhangi bir insanı dinlerken “Aman, benim yaşadıklarım yanında bu ne ki!” diye düşünmeniz, kendi acımza kendinizden bir başkasını anlayamayacak, duyamayacak, göremeyecek kadar gark olduğunuzu ve önce o acının nedenlerini çözümlemeniz gerektiğini gösterir.
Dünya üzerindeki bütün kötülüklerin en yaygın, hatta belki tek nedeni, kıskançlıktır. Henry David Thoreau, kötülüğün binlerce dalı olmasına rağmen tek bir kökü olduğunu söylemişti. İşte o kök, kıskançlık.
üzüntü ve suçluluk ayrımı
Bir şeyden dolayı üzüntü duyabilmek, suçluluk duymanın tersidir. Üzüntü, bir şeyin böyle olmuş olması ve geçmişin değiştirilemeyecek olmasından duyulan acıdır. İnsan utanç hissetmeden bu acıyı çocuklarıyla paylaşabilir. Fakat suçluluğu ya bastırmaya ya da çocuklarına atmaya çalışır, veyahut her ikisini de dener.
Reklam