Kara kaygının yerini yüreklilikle, kuşkunun yerini inançla, umutsuzluğun yerini umutla, kötülüğün yerini iyilikle, sızlanmanın yerini görevle, kuşkuculuğun yerini imanla, safsataların yerini soğukkanlılığın aldırmazlığıyla ve gururun yerini alçakgönüllülükle dolduruyorum.
“En iyisi hiç doğmamış olmaktır,
Fakat eğer bir kez geldiysek dünyaya;
İyi olan tez dönmektir oraya,
Tekrar geriye, öbür dünyaya.”
(Sophokles, Oedipus Coloneus, 1225)
Yaşama çekicilik katan her şey bana anlamsız görünüyor. Ne geçmiş duygusu var içimde ne de gelecek; şimdi de gözümde yalnızca bir zehir. Umutsuz muyum değil miyim bilmiyorum; çünkü insanda hiç umut olmaması ille de umutsuzluğa işaret etmez.