E.
@novaatlantis
ouroboros*
öğretmen
PhD(c)
Bursa
304 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Buraya kendi notlarımı yazacağım ve yer yer kitapla ilgili spoiler (mitoloji anlatısında spoiler ne kadar olabilirse) ve kitapta olmayan ek bilgiler de ekleyeceğim. Düşük ihtimal, fakat olur da
Reklam
neminem laede*Felsefe-Düşünce
Schopenhauer’a hayran olmamak ve ondan nefret etmemek mümkün değil. Kant ve Platon’dan etkilendiğini bu kitapta daha net görebiliyoruz. Schopenhauer, isteme(istenç) ve tasarım üzerine kurulu
Melisa Kesmez hakkında ne demeliyim bilmiyorum. Bu bir kitap incelemesi de olmayacak. Onunla 
Nohut Oda kitabı ile tanıştım. İlk okuduğum kitabı. Fakat nasıl bir okuma… Hacmi küçük diye sağda solda bir şeyleri beklerken vakit geçirmek amaçlı bir okuma olacaktı. İçten içe küçümsemiştim sanki, ne de olsa bir öykü kitabıydı, çok odaklanılmış bir zamanı hak etmiyormuş gibi bekleme sürelerimi dolduracaktı. Oysa cümlelerinin duygu yoğunluğunu, hisleri kelimelerle bu kadar derin tasvir edişini gördükçe vuruldum, beni beklediğim koridorlarda, yolculuklarda tamamen çevremden soyutladı. İçimdeki binbir çeşit rüzgarlardan bir parça anlattı her öyküde. Ve her kitabındaki her öyküde bir parçamı ya da bir damla gözyaşımı bıraktırdı. Sonra 
Çiçeklenmeler kitabını bir İstanbul yolculuğunda yanıma almıştım. İlk sayfada tam da yolculuğuma başlarken bir sürpriz yaptı bana “Tanrı’nın yarattığı ilk şey yolculuktur.” cümlesiyle. Ardından çiçekli bahçelere çıkardı yolumu. Diğer yandan bir kadının düşe kalka kendini arayış öyküsünü anlattı. Daha sonra 
Küçük Yuvarlak Taşlar okuttu kendini, sanırım diğerleri yanında biraz sönük kalan kitabıydı bu benim için. Şimdi de 
Bazen Bahar sonlandı. Yine o tuhaf, hem hüzünlü hem huzurlu tadı damağımda bıraktı. Sanırım Melisa Kesmez ne yazarsa okuyacağım ve böyle tüm kadınları kapsayan bir iç ses gibi, iddiasız, içten, derinden ve bir suyun akışı gibi usul usul yazabilen bu kadını gerçekte tanımak isteyeceğim.
Bu kitapla ilgili çok kişisel yorumlar yapacağım. Sadece ne hissettim, ne düşündüm.
Öncelikle beni hem büyüleyen hem de hayatın içinde zaten artık bir şekilde farkına vardığım bir şeyin altını
Onegin ile yıllar önce 1999 yapımı filmi ile tanışmıştım. Yirmili yaşlarımın başıydı ve Onegin’in duruşu, umursamaz soğukluğu, bir aşka geç kalmış şekilde karşılık vermesi bile etkilemişti beni. Başrol benim için de Onegin’di.
Şimdi yıllar sonra Puşkin’in bu ilginç tarzda şiir-roman olarak yazılmış kitabını okurken diğer yandan filmi de tekrar izledim. Ve asıl başrol, saf, dolaysız, içten karakteri ve karşılıksız aşkıyla Tatyana'ymış diyorum. Nasıl kırılgan ve nasıl güçlü... Onegin ise özgürlük düşkünlüğü maskesiyle, zaaflarla, zayıflıklarla dolu.
Deneyimlerden soğumuş kalbiyle, ruhsuz bir adam olan Onegin’in bile duygularını dalgalandırıyor Tatyana’nın içtenliği, sadeliği, özgünlüğü.
“İçtenliğiniz dalgalandırdı benim çok
Zamandan beri susmuş olan duygularımı” diyor Onegin ona.
Spoiler vermek istemiyorum :) Ancak Onegin beni bir hayli öfkelendirdi. Neden? Neden? diye sorgulattı. Bunu kitabı okumuş biriyle tartışmak, sorgulamak isterdim.
Kaldı ki zavallı Tatyana da sorguluyor "Neden şimdi?" diye.
Tüm bunların ötesinde Puşkin, zamanın toplumsal yapısını, karakterlerin duygularını dillendirişlerinde vurgulayarak çok ustaca eleştirmiş.
Ve her ne kadar kitabın adı "Yevgeni Onegin" olsa bile Tatyana'nın tasvir edilişi o kadar yüce ve ön planda ki.. Filmde de Tatyana rolünde olan Liv Tyler bu onurlu betimlemeye çok uygun bir seçim olmuş :)
İnceleme saymıyorum bunu. İzlediğim film, okuduğum bir kitabın yıllar içinde nasıl farklı görüngüler oluşturacağına dair bir iz bırakmış olayım.
Reklam