Nazlı Sıla
@nsilaaa
Ferhan Şensoy’un bu kitabında yine o kendine özgü “Ferhanca” dili ve mizahı görüyoruz. Amerikalılar, onun Soyut Padişah oyununu izledikten sonra çok etkilenip ortak yapım bir tiyatro için kendisini Amerika’ya davet ediyorlar.
Şensoy, havaalanından başlayarak gittiği her yeri, tanıdığı herkesi, başına gelen komik olayları ve yaşadığı iletişim sorunlarını mizahi bir dille anlatıyor. Amerikalıların Türk tiyatrosuna duyduğu şaşkınlık, Türkleri barbar olarak görmeleri ama Şensoy’un yeteneği karşısında hayran kalmaları oldukça keyifle okunuyor.
Kitapta bir de “Teksaslı bir hanım” var; okuyunca ona biraz sinir oluyorsunuz, belli ki Ferhan Şensoy da olmuş ki kadının adını hiç anmıyor.
Ayrıca Münir Özkul, Erol Günaydın gibi tiyatronun ustalarından da bahsedilmiş olması ayrı bir güzellik katıyor.
Bu kitap, oturup ciddi bir şeyler öğrenmekten çok, sanki Ferhan Şensoy karşında oturmuş da Amerika macerasını sana kendi ağzından anlatıyor gibi. Samimi, akıcı ve eğlenceli bir okuma.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Eşeğin Fikri”, Ferhan Şensoy’un yine kelimelerle dans ettiği, absürt ile gerçeğin arasına incecik bir çizgi çekip hepimizi o çizginin üstünde süründürdüğü bir kitap. Günlük hayatın saçmalıkları, toplumun tuhaflıkları, “fikri var ama bilgisi yok” insan tipi… Hepsi o güzel ki...
Güldürüyor ama güldürürken insanı düşünmeye sevkedip içini acıtıyor. Mizah var, taş var, hafif deli, bolca zeki. Kelime oyunlarıyla, eski İstanbul'un teatral havasıyla ve “biz ne ara böyle olduk?” sorusuyla akıyor gidiyor kitap.
Deneme okumayı seven biri olarak bayıla bayıla okudum. Bir gün kitap yazsam, kesin deneme olur diye düşünen biri olarak her sayfada “Keşke böyle yazabilsem” dedim. Sanki Ferhan Şensoy’la karşılıklı oturmuş sohbet ediyormuşum gibi hissettim. Birçok cümleyi onun sesiyle okudum zaten.
Şöyle bir günde okunup bitecek, keyifli ama zekâ dolu bir kitap arıyorsanız mutlaka şans verin derim.
Yakup Kadri’nin yine harika bir kitabını bitirdim.
İsmiyle başlayacak olursak… İçeriğiyle bu kadar uyumlu, böylesine güçlü bir benzetme başka nasıl yapılabilirdi bilmiyorum.
Yazar, işgal altındaki İstanbul’u; kutsal metinlerde ahlaksızlıkları nedeniyle helak edilen Sodom ve Gomore ile özdeşleştiriyor. Böylece bizlere, bir halkın özünü kaybetmesinin düşman işgalinden bile daha büyük bir yıkım olduğunu gösteriyor.
Bu kitabı okurken savaşın sadece cephede verilmediğini; şehirde, salonlarda, zihinlerde de sürdüğünü görmek insanı sarsıyor. Toplumun çürümeye yüz tutan kesimiyle yüzleşmek, ülkenin ne şartlarda kurtarıldığını hissetmek… Hakikaten ağır bir deneyim.
Satır aralarında hem tarihle yüzleşiyor hem de bu vatanı bize kazandıran başta Atatürk olmak üzere tüm kahramanlara bir kez daha minnet duyuyorsunuz.
Okuyacak herkese şimdiden iyi yolculuklar.
