Bir portre sergisi gezdiğinizi düşünün, her portre de karşınızdaki kişiyi görmek istediğiniz şekle büründürürsünüz. Kendi duygularınızı katarsınız fotograflara ama esas olan karşınızdakinin duyguları olmalıdır.
Siz onları izlemiyorsunuz onlar sizi izliyor her bir karede...
1 ay boyunca Natenka ile gezdim yanımdan ayırmadım tabi bu benim yavaş okumamdan kaynaklıydı. Ama hikayeyi o kadar uzatarak okumama baktığımda Natenkayı hiç biryere ait hissetmedim ve benim açımdan bu kitap için çok gerçekçi bir yaklaşım oldu.
Kitabın yarısına geldiğimde şunu fark ettim ki geçmiş ne kadar zor geçerse geçsin, insanın geçmişi gelecekte hayal edemeyeceği yolları açıyor.
Insan biriktirmeye devam o zaman.