Birbirimizinden pek farkımız yok.Ancak ağır hastalandığımız ya da öldüğümüz zaman hatırlıyoruz birbirimizi.O yitirdiğimizin,ne büyük iyilikler yaptığını, ancak o son demde anlıyoruz.
Bir insanın kaderi, dağdaki patika gibidir: Bazen çıkar,bazen iner,bazen de dibi görünmeyen bir uçurumun başına gelip durur.İnsan tek başına böyle bir yolda ilerleyemez,ama birleşenler , birbirlerine omuz verenler her engeli aşarlar.