Rodin'in "Acı" heykelinin, sevgilisi Camille olduğu anlatılan, "yüzünü taşa gömen kadın" hikayesini bitirdikten sonra kitaba devam edemiyorum.
Geçemiyorum bunu. Orda kaldım.
İnsan kendini tek sanıyor acı yaşarken, değil elbette. Bilakis.
Taşa çalınsa parçalayacak kelimeler kimi kalplere hiç tesir etmiyor.
Nasıl oluyorsa, zaman denen değirmen, tüy gibi hafifken, kalpleri, taşlardan beter ediyor..