nun
@nunvelkelam
" herkes muhteşem çalabilir, ben eşsiz bir yorumla çalıyorum "
68 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ahmet altan bir cerrahtır benim için.
Bir ruh cerrahı. Bunun dışındaki kimliklerini tanımam.
Bazen kendinizi kaybettiğinizde ve bir türlü bulamadığınızda okursunuz onu, bazen de birini kaybettiğinizde.
Bazen saklanmak ama sonunda mutlaka bulunmak istediğinizde..
Her kitabında başka birşey bulur, başka şeyler öğrenirsiniz ama daima hep aynı kimliğin konuştuğunu hissedersiniz
Ahmet Altanı her kitabında daha çok tanırsınız
O başkalarını anlatır, anlattığını sanır ya da,
ama siz hep aynı kişiyi görürsünüz,
O sizin bile farkında olmadığınız gizlerinizin, gizemlerinizin, en girift ruh hallerinizin, ad konulmamış hislerinizin, kimsenin anlamayacağını sandığınız hallerinizin üstüne bir flaş patlatır ki, okurken ürküp kitabı öte yana iteklersiniz.
Her kitabında konuşulanlardan ziyade konuşmadan anlaşmayı anlatır arka fonda.
Bazen kelimelerle bir cevap vermenin mümkün veya münasip olmadığı zamanlarda atılan bir bakışınızı anlayabilecek, sessizliğin uzamasından korkanlardan mısınız, yoksa korkmayanlardan mı bunu bilebilecek birilerinin sizin de hayatınızda olması düşüyle ordan oraya savurur insanı.
Anlaşılmak insanoğlunda büyük bir yara olarak kaldığı sürece, Ahmet Altan daima okunacaktır.
Kendini okutturacaktır.
Reklam
Ölümle bitmemeli bir çocuk kitabı. Çocukla ölüm aynı hikayede olmamalı mümkünse. Bari kitaplarda böyle olmalı.
____
İçine yetişkin kaçmış bir takım çocuğun mahalle içindeki dostluk, arkadaşlık, bolca da düşmanlıklarını anlatan bir kitap
Karakter modellemeleri güzel, ilham verici
Kurgu akıcı, dili anlaşılır.
Ama günümüz çocukluğundan öyle uzak ki, boomer denen nesil ancak aşina olabilir böyle bir hikayeye.
Hüzünlenecek yerleri felç olmuş yetişkinler okuyabilir tabii, ancak çocuğuma bunu oku diyeceğim bir kitap değilmiş malesef
Tüm eğitimine rağmen, yaşamda kolaya kaçmayı, yani alışkanlıklarının esiri olarak ıssız bir sınır kalesinde birbirinin aynı günleri yaşamayı tercih eden bir subayın, yalnız, hissiz, anlamsız hayatını anlatan bir psikolojik roman.
Bir kadın okuyucu olarak, asker bir erkeğin seçimleri ve düşüncelerinde ilgi çekici ve yeni bir şey bulamasam da, basit ve mekanik iç dünyasını bir kez daha görmüş olarak bitirdim kitabı.
Psikolojik tahlil arıyorsanız bunda bulabilirsiniz diyemem ama an be an kahramanın kafasının içinden görmek istiyorsanız ona uygundur.
keşke kitaplar için şöyle bir motto olsa;
Övülene değil, onu övene bakmalı..
Kötülük nedir diye merak edecek olursanız eğer, bu kitap harika bir yanıt olacaktır.
Tümden bozulmuş insan fıtratının, düşülebilecek en aşağı seviyede alçaklığın, şeytana el çektirecek hin zekanın bir resmidir bu kitaptaki bazı karakterler.
Saçma sapan bahanelerle tasarlanan bir intikamın çevresinde, iki eski aşığın masum insanları yakıp kül eden oyunlarının kurbanlarını okudukça içerlerde bir yerde insanlığa dair umutlarınızın azaldığını hissedebilirsiniz.
En çok da toplumdaki en aşağı tabakanın, cahillerin, yabanların yaşadığı/yaşattığı düşünülebilecek bu gayri ahlaki olayların, aslında en üst sınıfın içinde, kontların, düşeslerin, şövalyelerin dünyasında yaşandığını gözler önüne seren bir mektup roman.
Süslü ve nazik sözler ve parlak elbiselerle, ışıklı salonlarda dönen şeyler de hep aynıymış meğer, bizim mahalle kahvelerinde konuşulanlarla.
Temelinde hepsi kadın namusu, en genel anlamda.
Görünüşe bakılırsa yüzlerce yıldır bir arpa boyu yol alınamamış. Hala aynı yerde tüm coğrafyalardaki halkın çoğu.
Kitap Fransada kibarlar çevresinde yaşayan bir gurup insan arasındaki mektuplaşmalardan oluşuyor. Hepsi sıralı şekilde toplandığından olayları takip etmekte zorluk yok.
Korkunç insanların korkunç sonları, mağdur ettiklerinin karması olarak çözülüyor sonunda.
Tatmin edici bir son, akıcı bir üslup, her şeye rağmen o zamanın yazı dilindeki estetik, psikolojik tahliller gibi öğeler için okunmaya değer bir kitap.
Bana biraz Peyami safanın Canan' ı ve Sözde Kızlar romanlarını anımsattı, belki de yazar burdan ilham almıştır bilemeyiz.
Okuduğum çeviride tüm olaylar gönül işi gibi olduğundan, çevirmenin yer yer dîvan şiirinden alıntılar yapmasına pek mana veremesem de, böyle iç karartıcı atmosferi yumuşattığını düşündüm, eh iyi de olmuş denebilir. Hem kim istemez eserinden
Her gülün ziyânı kokusu kadarsa, her şiirin tadı da sendeki harfleri kadar.
Bazen koca bir kitabı bir cümle okutur, bazen birini şair yapan bir harfidir, gönül bu.
İnsan kendini bulma işinde hep heyecanlı, karnı geniş, her köşede her delikte arıyor kendini.
Bulduğu her yer haliyle yerlerin en güzeli.
Ama bence şiir, nerde neyi bulduğunu kimseye söylememekti..
Reklam