Yerçekimli karanfil
@nurEla0
Şu anda okuduğu kitap
Şair şiirlerini öyle güzel işlemiş ki gündelik yaşamla sanki bir halı gibi iç içe dokumuş. Öyle sevdim ki dilini, hissini, sözcüklerini... Yaşadıklarını farklı benzetmelerden yararlanarak büyüsünü bozmadan öyle incelikli öyle dokunaklı hale getirmiş ki hayran kaldım. İçime dokundu dizeleri ah'ı şairle beraber ettim. Ve evet bende bire BİR olamadım.
Kayıp o kadar zarif bir dille anlatılmış ki kitabın sonu baştan belli olmasına rağmen ve ölüm bu kadar netken bile satır aralarında varlığa tanıklık etmiş oluyorsunuz. Hüzün öyle güzel işlenmiş ki yer yer buruk bir gülümseme geziyor satır aralarında ve hatta bazen yazarla birlikte döküldüğünü düşündüğüm gözyaşları, göz pınarlarından aşağı doğru süzülebiliyor. Yine yas tutma şeklinin kişiden kişiye değişecek bir şey olduğunu da gözler önüne seriyor. Velhasıl kelam yazarla bu acıya daha doğrusu hüzne ortak olduğum için mutluyum. Yazarın sözleriyle bitireyim "yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır, ölüler yaşayanların gözlerini açar."
Kitabı bir instagram sayfasında görüp bir şans vermek istedim iyi ki de yapmışım. Kitap öyle akıcı ilerledi ki ikinci kez elime aldıktan sonra ancak bitirmekle ayrılabildim. Türkan ile aynı şeyleri yaşamamış olmama rağmen benzer konularda duygudaşlık ettiğimi fark ettim. O yüzden kalbimde buruk bir yer edindi bu kitap. Öyle ki bazen satır aralarını gözlerim dolu dolu okudum yazarın samimi dili sayesinde. Hepimizin hayatında muhakkak kırılma noktaları oluyor bazılarımız cesaret edip dümeni eline hiç almadı bu yönüyle kitap bizlere öncü olacak diyebilirim. Neticede hayat akan bir pınar akışına kapılıp kişinin kendine, kendi için bir yer edinmesi gerek. Bu kitap bu anlamda yeterince cesaret verici. O zaman incelememi şöylece bitireyim bir gün çiçeklenebilmek dileğiyle...
Amin maalouf, dilini beğendiğim yazarlardan biri. Işık bahçeleri kitabında da özlü anlatımını korumuş bu yüzden okuması zevkliydi. Fakat bu kitabında olay örgüsü biraz daha farklıydı çünkü yazar sebeplerden ve sonuçlardan ziyade var olan durumu önplana çıkarmaya çalışmış fikrimce. Bu yolda olmak gibi bir şey, varmak ile ilgilenmemiş yolu anlatıyor. Çünkü sonuçta bir varış noktası yok. Bu yüzden anlatım oldukça geniş çerçevede ele almış bazen kayboldum diyebilirim :) buna rağmen yazarın vermek istediği mesajlar oldukça kıymetli. Sizi anlayacak kulaklara konuşun düşüncesinin öne çıktığı kanısındayım. Ve yine amaç edindiğin yolda dosdoğru yürümek bazıları için beyhude olsa, yitip gitse de kıymetli neticede yola çıkma cesareti göstermişsin. O zaman incelememi yazarın son cümlesiyle sonlandırmam manidar olacaktır. "O hayatını anlatmak istedi. Ya da yalanlarla, unutuşla örülmüş onca yüzyılın ardından seçilebilenleri."
Kokuya karşı ilgim olduğu için kitabı okuma kararı almıştım daha önce duyduğum bir kitap değildi. Kitabın başlarında yazarın rahatsız edici tasvirlerine rağmen bırakmadım. Üstelik yazar kendisinin istediği şekilde kitabı algılamamı istiyordu. Bu da benim kitabı okurken rahatsız olduğum bir şey. Çünkü ben insanların yaşamlarından büsbütün bağımsız değerlendirilmemesi gerektiğini düşünenlerdenim fakat yazar ana karakter için doğduğu ortamın dahi karakterin hak ettiği için başına geldiğini (daha bir bebek) yine yaşamının devam ettiği süreç boyunca başına gelen kötü şeylerin de tamamen karakterin hak ettiği duygusunu veriyordu cümlelerinde. Kitap böylece devam ederken birden bana göre fantastik ögeler ve gereksiz mübağalarla süslenmeye başladı. Sonlarına doğru ise şeytan olarak nitelendirilen karakter bir melek olarak yaşamını sonlandırdı üstelik yaptığı beyhude çalışmalarla. Açıkçası önereceğim bir kitap değil. İncelemenin sonunu kitaptan cümleler ile bitirmek istiyorum. "İçlerinde erkek olsun kadın olsun her birinin cinayet ya da ona benzer aşağılık bir suç işlemiştir vardı. Ama bir insanı yemek? Böyle korkunç bir şeyin hiç, ama hiçbir zaman ellerinden gelmeyeceğini sanırlardı.
...
İlk kez sevgiyle bir şey yapmışlardı."
