Nuray
@nuray___
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·101 syf.·
2021 94. kitabı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
bu dünyaya kini değil sevgiyi paylaşmaya geldim diyor Antigone ve sonunda bir zindanda gencecikken henüz düğün şarkıları söylenmemişken* yaşamına son veriyor; yani bu dünya biraz da böyle bir yer işte, buna itiraz etmek de bunu asla kabullenememek de birşeyi değiştirmiyor.
lise yıllarında hikayesini bi blog sayfasından okuyup çok sevdiğim o andan beri hep zihnimde yaşayan bir karakter oldu antigone ve onun trajedisi. şimdi yeniden okuduğumda o kuvvetli duyguyu inandığı doğruyu savunabilmenin ne denli zorlu olduğunu hissettim.
yasalar ve onların savunucuları. antigone da nihayetinde bir savunucu. tanrının yasasını savunuyor, kreonkine karşı ve kreona rağmen. aslında gelenekçi de bi insan. ben hikayeyi okurken içten içe hep abisi polynices için bu direnişte olsun istedim sanki ama galiba hikayenin kuvvetli oluşu da öyle olmayışından kaynaklı. ama bir yerde kardeşine o bizim abimiz bir başkası değil, yeni bir abi yaratamayız onun ölüsünü korumak zorundayız minvalinde birşey söylüyor.
insan ölüsüne saygının da insanlık için ne kadar eskiye dayandığını farkettim bu trajediyle.
kitap sunulurken kreonun trajedisinden de bahsediyor yani normalde antikahraman seven 1 insan olarak kreonu benimseyemedim. bir de bence bu kadar gaddar olmayabilirmiş gibi hissettim yaaani sanki inat etti :d yine de bu olan biteni değiştirmez tabi.
peki haimon... yaaa o yeraltındaki halleriii beni mahvetti. aşk.... dedim yine.
haimonla birbirlerine sarılmaları da böyle gözümde canlandı ve roberto ferri'nin bi tablosunu anımsadım.
ya bir de bu kahinlik mesleği neden bitti cidden hoş bir olay kehanetler filan ne bileyim sprituel bi yanım mı varmış hoşuma gitti yani :d
antigone'un kız kardeşini de ben anladım yani hak verdi antigone'a ama yani boş bir çaba olduğunu düşündü kendini ateşe atmak olduğunu
kitabın başlarında bitkin ve sandalyelere yayılmış insanları güzel bulan karakter, kitabın sonunda da o bezginlikle hareket edemeyen insanların içinde. kitaptaki huzursuzluk tanımını okuyunca aa bu bende hep varrr dedim; kapalı alandan açık alana açık alandan tekrar kapalı alana geçip gitmeyi istemek, birşeyden kurtulmaya çalışmak veya birşeyi beklemek bilmiyorum hangisi. ama ebedi huzursuzluk :d. karakterin sevgilisiyle ve toplumla bir uyumsuzluğu var ama ben okurken o uyumsuzluğun karakteri bi psikiyatri kliniğine yatırtacak düzeye ulaşacağını tahmin etmemiştim, kendisinin söylediği gibi acaba akut anksiyete mi sebep oldu yoksa daha yavaş mı ilerledi ben bunu kestiremiyorum. ama bence kitabın en en güzel kısımları o ekmekli kısımdan itibaren başlıyor.
kitabı okurken kendimle ilgili de yeni yeni gelişen bir şeyi farkettim, karakterin örneğin kültür dairesinde ve işyerinde ve iş başvurusu yaparken de bildik normal tepkilerin dışında deliliğe kayan tepkiler veresi geliyor ya, onu çok iyi anladım. yani böyle bir öfke nöbeti gibi değil de iyi günler demek kadar doğal bir tepki gibi sınırda tepkiler versek dehşetimizi öfkemizi belli etsek ama son derecce sakince yapsak bunu ne olur hani ne değişir, bu düşünceyi bu aralar içimde hissediyorum biraz artık hayatın dayanılmaz olması ile hayatı umursamamaya başlamak arasındaki bir yerde insanın içine doğan bir tepkiymiş gibi. (ya da belki lise felsefe hocamın kehanetine yaklaşıyorum :d)
güvenlik görevlisinin kendisini takip etttiğini sanırken, deliliğim bir an güvenlik görevlisi maskesiyle beni yakalamakla korkuttu tahminime göre hastayım dediği kısmı da çok beğendim, anksiyete bu ya gerçekten yaşayan bilir delirdiğinizi hissediyorsunuz ama kendinizi o düşüncenin gerçekleşme ihtimaline(%5 filan) inanmaktan da asla
